+ ظهرِ امروز، مهربانتر از دیروز بود. آفتابش را سرگرمِ جایی دیگر کرده و این شده بود که سایه، فرصت را غنیمت شمرده و پا در شهر گذاشته بود؛ بین ما اسفراینیهای گرمازده که اکثریتمان از کولر آبی استفاده میکنیم.
+ صبح بود که سر دورهمی صبحانه، با ذوق، از گوجهسبزهای زردِمان صحبت میکرد. با هیجان تعریف میکرد که در سفر قبلیاش به مشهد، وقتی نوبَرانه، برای داییام کمی گوجهسبز برده، زندانیام با لحنی نسبتاً تند، خطاب به او گفته چه چرا آنگونه سبز و ترش جمعآوری کرده و نگذاشته که خوب برسند! در ادامه گفت که ذائقهی اکثر آنها همین است: زرد، شیرین!
+ چاییشیرین برای شام، قدرتمندترین تناقضی بود که میتوانست نظم را برهم زده و امشبم را به خوشحالیای دردسترس گره بزند؛ تا یاد چیزهایی را زنده کنم که خیلی اوقات بسیار ساده از کنارشان عبور کردهام؛ درحالیکه خودِ خودِ زندگی بودهاند.