که...

بود روزهایی که اگر نمی‌نوشتم، کسی بود پیگیرم شود که بگوید چرا و من بگویم چرا و‌ من از ابتدا که نه ولی این اواخر، به آن پیگیری، اعتیاد پیدا کرده بودم؛ شیرینیِ خاصی داشت! شاید دلیل اصلی نوشتن‌هایم، درواقع همین بود؛ بودنِ کسی که « بگوید چرا » تا بندِ زبانم باز شود؛ خود را تعریف کنم. شاید درستش هم همین باشد...

نمی‌دانم. این‌روزها آن شخص و مترادف او نیست و من آن خلا را احساس کردم و ناخواسته یادش افتادم. یادم افتاد چند روز است که نمی‌نویسم و آنقدرها که قبلاً بود، اکنون آزاردهنده نیست. دیدم که دیگر از پس غر و ناله‌های افکارم برنمی‌آیم و سکوت کردم. با خود مرور کردم که شاید حق با دیگران است. بحث درست نیست. موسیقی خوب است البته با چاشنیِ قهوه! چیزهایی را دیدم؛ آن قسمت‌هایی از خود را که قبل‌ترها جرات و تمایل دیدنشان را نداشتم و جالب اینکه آنقدرها ناراحت نشدم و عوضش فکر کردم که چطور می‌شود که دنبال راه‌حل بود و...

آری. این‌‌روزها عینکم در آینه، بیشتر از خودم را نمی‌بیند و اینگونه مسافتِ باقیمانده تا سی و یک سالگی را طی می‌کنم و می‌گویم...