هوا بدجور سرد بود. تابستان، یکی دو روز بود که آمده بود اما هنوز بوی بهارِ زمستانی را میداد؛ بهاری که تا آخرین روزهای خردادش هنوز دلش گیرِ زمستان بود. امشب هوا سرده بود. دلم میخواست به یاد قدیمها، باز کاپشن به تن کنم و بزنم به دل خیابان ولی چیزی این اجازه را به من نمیداد. قبلها چه چیزی بود که من را وامیداشت تا به این تمایل، جواب مثبت بدهم؟ آن آرامشی که در بیرون از اتاقم پَرسه میزد، کجا رفته بود که دستِ احساسم به آن نمیرسید! چه رنگ و بویی به خود گرفته بود که دیگر به مزاجم خوش نمیآمد! هرچه سرعت قدمهایم را تا خانه کم کردم که فرصتی به خیابان بدهم تا نظرم را عوض کند، موفق به این اتفاق نشد. خودم جایی بودم که احساسش نمیکردم. هرجا بودم، در این جسمی که به زور درحال کشاندنش به خانه بودم، نبودم. باز رفته بودم و زیر لایههای سنگینی از عادتهای قدیمی پنهان شده بودم؛ شبیه به یک کتاب که در قفسهی نمیدانم چَندمِ یک کتابخانهی متروکه، گم شده باشد، گم شده بودم. عادتی که بزرگترینشان ترس بود. چیزی درونم میخواست از آن تغذیه کنم و بروم و باز در غار تنهاییام پنهان شوم و به هیچکس جواب پس ندهم. کسی نپرسد چهاَت شده؛ البته خودم این فرصت را به او ندهم ( با همین گوشه نشینی )
هوا سرد بود و همه سردشان بود؛ من هم همینطور. چیزی میخواست که بروم و تابلویی از گردنم آویزان کنم و رویش بزرگ بنویسم من حالم خوب نیست. به موازیِ آن حسی که اجازه نمیداد تا با کسی حرف بزنم. انگار که بخواهد دیگران بفهمند که من حالم خوب نیست و من از نگاهِ ترحمانگیزِ دیگران لذت ببرم؛ یک لذتِ تلخ که با وجود اینکه نمیخواستمش، از خیلی قبلترها به من تحمیل شده بود؛ آنهم نه توسط کسی؛ از جایی درون خودم به خودم.
گاهی بیرون هوا هرطور که باشد فرقی ندارد، مهم درونت است که نَشتی ندهد. گاهی یک ملوان از دریای طوفانی لذت میبرد و گاهی یک شهروند عادی، از قدم زدن در یک ساحل آفتابی میترسد... که نکند غرق شود. مهم دل است که محکم باشد. مهم این است که باور کنی روزها میگذرند و تو هم باید بگذری و گیر نیفتی. مهم نیست اکنون حالت خوب نباشد؛ این مهم است که چه کاری برای خوب شدنش میشود کرد. حتی مهم نیست که دانشی که از قبل برای مقابله با این حال داری چقدر است و این را چماقی کنی و بر سرت بکوبی، مهم این است که هر کاری کنی تا بخندی. مهم این است که قبول کنی تنها خودت هستی که باید به داد دل خودت برسی. خدا خودت هستی. نیروی برتر خودت هستی. کائنات خودت هستی. انرژی خودت هستی. همهچیز خودت هستی. همینها را باور کنی و با یادآوری لطیفههای بیمزهی کودکی، بخندی. همین اکنون و بعدش هیچ. حتی اگر بعدش واقعا هیچ باشد. حتی اگر تمام اینها را بدانی.
نمیدانم. احساس میکنم کمی گرم شدم. یعنی با همین هیزمهای « کلیشه » خودم را گرم کردم. ابزاری که اکنون در دسترسم است، همین کلمات هستند و نیرویی که باعث شد تا با انگشتانی که سرد هستند، بنویسم. باید گرم شوم.