کلیشه‌ای

چند ساعت است که دارم به این فکر می‌کنم که چه بنویسم. این یعنی اوجِ بی‌ایدِگی، دورافتادگی از دنیای واژه‌ها!

عقیده‌ی من همیشه بر این بود که نوشتن، نیازی به فکر کردن ندارد؛ باید به خودت بیایی و ببینی که مشغول تمام کردن پاراگراف دوم هستی! دلیلش هم این بود که معتقد بودم نوشتن، هیچ ارتباطی با نیروی فکری ندارد! فکر تنها یک ابزار است برای به تصویر کشیدن هرچه که دل می‌خواهد ببیند. غیر از این هرچه باشد به دل نمی‌نشیند. طوری که حتی اگر خودم بعد از نوشتن بخواهم یک بار از روی نوشته‌ی خود بخوانم، نمی‌توانم!

حال تکلیف چه بود؟ جواب صدایی که جایی از درونم فریادِ « یالا بنویس! » سر می‌داد را چه می‌دادم؟ نشستم به دلایلش فکر کردم: « چرا می‌خواهم و نمی‌شود؟ » آنجا بود که گزینه‌هایی شبیه به جواب، یکی پس از دیگری از مخفیگاه خود بیرون آمدند: « اولی: آخه جمعه هم روزِ سر کار رفتنه؟ نگاه کن ساعت رو؟ ساعت چهار به عباس و اون بنده‌ی خدا که بچه‌اش رو میخواست بیاره برای اصلاح قول دادی؛ یعنی... دقیقه‌ی دیگه...! موهات، اونها رو میخوای چکار کنی؟ پولش، وقتی که باید برای مراقبت ازشون بذاری! کی حال داره ظرف‌ها رو بشوره؟ و... »

جواب بود. خیلی قبل‌تر، اقلا از دیشب، جوابشان را داده بودم منتها دیدن این موانع و دادنِ جوابشان به تنهایی کافی نبود؛ آنها به چیزی بیش از این نیاز داشتند! تو میدانی که گرسنه هستی، میدانی که در یخچال نان و پنیر و سبزی تازه هم هست اما تا قدم به سمت یخچال برنداری که سیر نمی‌شوی! برای من نیز اوضاع به همین شکل است: مشکلاتم را می‌بینم اما... برای بهتر شدنشان کاری نمی‌کنم؛ درواقع قبول نمی‌کنم که خود باید کاری کنم و هیچ‌کس قرار نیست از بیرون از راه برسد و... جالب است که این را هم می‌دانم اما... دقیقا آخرین مرحله از روبرو شدن با خودم: من از این حالت نشعه می‌شوم! دلم می‌خواهد که گاه‌گداری بزنم به شانه‌ی خاکی و چشمانم را بر مسیری که آمده‌ام و در پیش دارم، ببندم! دلم می‌خواهد بخوابم: یک روز، دو روز، سه روز و... قدیم‌ها نامش را استراحت می‌گذاشتم اما اکنون می‌دانم که فرار است! من از نوشتن، فرار می‌کردم. از سر کار رفتن فرار می‌کردم. از مسعولیت‌پذیری فرار می‌کردم.

حال زمان روبرو شدن با خودم بود، بزرگترین معضلی که ازش می‌ترسم! قبول کنم که برای لذت بردن از غروب خورشید باید زود بیدار شد؛ کمتر خوابید! برای لذت بردن از بودن در کنار کسانی که دوستشان دارم باید از خانه بزنم بیرون. برای لذت بردن از تصویرم در مقابل آینه باید حمام بروم، سر کار بروم! نمی‌شود... امتحان کرده‌ام؛ نمی‌شود چشم برروی هم بگذارم و تصور کنم و... بشود! سی و یک سال نشد، پس باز هم نمی‌شود!

خوشحالم. از اینکه به بهانه‌ی دیدن پاسخ سوالاتی که به نوشتنم لطمه زده بودند، سر از جایی درآوردم بیشتر از این‌ها بهم آسیب زده بودند! هرچند کلماتی که در این متن استفاده شده‌اند بسیار کلیشه‌ای هستند... ایرادی ندارد لابد لازم بوده که چنین شود!