به کلمات نگاه می‌کنی! کلمات به تو نگاه می‌کنند. زبانت، اجازه ی صحبت را ندارد؛ تنها، رابطه‌ی عمیق و معنادارِ بین کلمات و نگاه توست که اجازه‌ی حضور دارد!
در این بین، احساسی شکل گرفته است! احساسی عمیق و آشنا، بین نگاه و کلمه؛ که انگشتانت را وادار به نوشتن می‌کند. قلم به دست می‌شوی. اطاعت می‌کنی و می‌نویسی. تنها همین!
قلبت آرام‌تر می‌زند. زبانت، در نوک قلم خلاصه می‌شود؛ و تمام فضا را، صفحه‌ای سفید از کاغذ تصور می‌کنی!
بی آنکه بخواهی یا کنترلی بر روی آن داشته باشی؛ آرام و روان، دل را به احساست می‌دهی و چیزی را که تنها نگاهت قادر به دیدنِ آن است، فقط پررنگ می‌کنی
همان صفحه‌ی سفید را!
عجیب است. گویی از قبل آنجا منتظرت نشسته و تنها به انتظارِ زمان مناسب، سکوت اختیار کرده بوده‌اند.
این احساس زیباست!
می‌دانی! کلاً این که بر روی هیچ چیزی، احساسِ مالکیت نداشته باشی، زیباست. نه تعلّق نه اختیار!
رها از همه چیز!
این زیباست!
من که می‌گویم:《اینگونه، زیباست چون حقیقت دارد!》
حقیقت این است که تمام هستی، کلمات اند. آنها حضور دارند؛ تنها باید با آگاهی سراغِشان را گرفت! آنگاه آنها با فراغتِ بال از تو استقبال می‌کنند و زیباترین حالتشان را به تو نمایان می‌کنند!
آنجا دوست‌داشتنی ترین حالت به سراغت می‌آید
یعنی حضور در مکانی، که جسمت با آن غریبگی کند؛ اما تمامِ درونت آنرا فریاد بزند. سرزمین کلمات برای من اینگونه است!
