امشب دوسداشتم به جای اینکه کفِ پاهام روی پدال گاز خسته بشه، قدم بزنم.
واقعاً اگه خیابونا و هندزفری و تمایل به لذت بردن از قدم زدن نبود، باید چیکار میکردم ؟ خیابونا پُرن از کلافگیهای تموم نشدنیِ من و من چقدر سپاسگزارشونم؛ بخاطر این فروتنی و صبر و مهربونی و... رفیقِ من خیابون، دمت گرم که همیشه من رو قبول میکنی. امشبم باز با یه سری دلایلِ گنگ، مثل خیلی وقتای دیگه، حالم خوش نیست
امشب زندگی رو تو یه هالِ بزرگ پر از مبلمانِ چوبی و نورِ زردِ خوابآور با یه پشتبوم که شاخههای کاج، روش رو پوشونده باشه رو تو یه تنهاییِ غلیظ میخوام. لطفاً تو اولویتِ لیستِ درخواستیهاتون لحاظ کنید چون که کلافگی به اوج خودش رسیده. حوصلهی صبر رو ندارم
میشه الان یکی به قصدِ خِفت کردن بیاد و ده دقیقه به زِرزِرهای مغزم گوش بده؟ سگخور! گوشی و صدتمن پولِ داخل جیبم هم مال اون. ترجیحاً دختر نباشه
گاهی چنان سردرهایی میگیرم که با هیچی آرومبِشو نیست حتی با مشت و دیوار. امشب استعدادِ همچین حالتی رو تو خودم میبینم. امیدوارم اونجوری نشم
کلافهام و اولینبارم نیست. قبلتر ها با مواد آروم میشدم و الان به جور دیگه. خوبیش این که الان دیگه بوی سیگار نمیگیرم
خوبیه قدم زدن تو پارک، اینه که نیازی به ماسک نداری. خودتی و کرونا و هوای آزاد و درختا و یه مشت سنگفرش بعلاوهی هندزفری و یه پِلِیلیستِ خفن. چه خوبه اینجوری. برای چند لحظه هم که شده فراموش میکنم چه مرضِِ پیگیری بهمون مبتلا شده
میگن همینگوی برای نوشتنه پیرمرد و دریا، جوری دریا رو تصور کرد که بعد از تموم شدنه کتاب، دریازده شد. منظورم قدرته قبول کردنه تصور، تو یه سطحه خیلی بالاست. حالا نمیدونم منم امشب دچار به همچین حالتی شدم! منم دارم کلافگی رو باور میکنم..! بگذریم. دارم مینویسم آروم بشم یا نیتم جلب توجه؟
داره باد میاد و با خودش بوهایی میاره. آشناست. هم خوبه و هم بد؛ بیشتر دوپهلو. کم کم دارم احساس خطر میکنم. گمونم وقتشه برم خونه
« نور مهم نیست وقتی قلبت روشنه
مهم زنده مردنه و فکرِ مستقل »
اونجایی احساس کردم درجهی کلافگیم، داره پایین میاد که خونه رو، اتاقم رو به عنوان یه پناهگاهِ امن برای آروم شدن، قبول کردم.
با این احساس، پام رو داخل حریمِ خونه گذاشتم. با یه نگاهِ خسته اما بدون هیچگونه نیتِ جر و بحث، به خانواده سلام دادم. لباس هام رو کَندم. دستهام رو با مایع دستشویی شستم. خدارشکر که شام داشتیم و برای جرقه خوردنِه هرگونه خشونته احتمالی، بهونه نداشتم. بساط شام رو بردم کف هال پهن کردم. اونجایی احتمالِ آروم شدنم بالاتر رفت که احساس کردم با یه مشت و مالِ جزیی، یخورده حالم جا میاد. باز خدارشکر کسی تو خونه بود تا این کار رو برام بکنه.
الان که اینجام، منتظرم تا متنم تموم بشه و برم سر و ته شام رو هم بیارم و برگردم اتاقم ببینم چی منتظرمه. حقیقتش میخوام که از سر و کله زدن با کلماتی که عجیب امشب با کلافگی اُخت شدن، دست بردارم. کافیه گمونم.
امضا: پایان کلافگی. نقطه.