نمی‌خواستم ردی از خودم برجای بگذارم؛ فلانی، من را ناراحت کرده بود، حال مقصرش من بودم یا او، چه فرقی می‌کرد، من حوصله‌ی جمع‌آوری کردن تکه‌های روحم را از گوشه و کنار این شهر نداشتم. می‌خواستم با تمامم سفر کنم؛ زمانی برای توقف‌های بیخود را نداشتم. باید رو به جلو حرکت می‌کردم. من می‌خواستم خواب را بخوابم؛ دلم برای قِر و قَمیش‌های اضافه‌ی جسمم در رختخواب تنگ نشده بود. می‌خواستم وقتی می‌نویسم، بنویسم. می‌خواستم در قدم زدن‌هایم، راه بروم: « چرا فلان جواب رو ندادی؟ چرا نزدی توی گوشش؟ چرا دوتا تیکه‌ی کلفت بارش نکردی؟ و... » نه، به دنبال آرام کردن خود بودم و در زمان افتادن آب‌ها از آسیاب، به دنبال چرای آن گشتن؛ تنها به منظور تکرار نشدن دوباره‌اش و درنهایت باز شدن درهایی که از زمین قابل دیدن نیستند؛ آنجایی که تمام تلاشِ بیست و چهار ساعته‌ام، دویست درصد به آن خاطر است! هدف من اینجا بین این‌همه سوءتفاهم، کمرنگ است؛ دارم بارم را سبک می‌کنم. می‌خواهم به ماه زل بزنم و چند ثانیه‌ی بعد، خود را جایی دیگر پیدا کنم. می‌خواهم بزرگترین دغدغه‌ام را خط بزنم: زمان را و... سوار بر یک جفت بال، خیال کنم؛ آنهایی که اصل هستند را از شاخه بِچینم و نَشُسته بخورم و با یک بادِگلو، مسخره‌بازی‌ای به راه بیندازم که جدی‌ها با انگشت، نشانم کنند. قصدم تنهایی نیست؛ اتفاقا بیش از گل‌های اتاقم، آدم‌ها را دوست‌دارم؛ دلیلش هم روشن است چون خود هم یکی از آنهایم؛ دنبال چیزی هستم که در مدرسه یادم ندادند! درمجموع خوشحالم؛ منتها با جنسی متفاوت با چیزی که قبل‌ترها حتی جرات فکر کردن بهش را نداشتم؛ از آنهایی که شاید در برخوردِ اول ازم فرا کنی! شاید این همان سرزمین موعود باشد: این آسمان بی‌رنگی که بالای سر خود احساس می‌کنم... آنجایی که بی فُرمم، بی‌شکلم، بی‌صدا هستم!
