
《احسان... احسان پاشو. پاشو دیر شده. باید زودتر راه بیفتیم.》 یه تکونی به خودم دادم و چشمام رو باز کردم. افشین رو دیدم که بالای سرم وایستاده. یه لرز عجیب، سرتاسر بدنم رو دربرگرفت. زانوهام رو بغل کردم. بعد سرپا نشستم و نگام به بخارِ داغی که از لیوان بلند میشد افتاد؛ قهوه بود.《بیا. بزن بر بدن تا جون بگیری. باید تا آفتاب غروب نکرده بریم سر وقتِ گنجمون.》لیوان رو یه نفس سرکشیدم. چشمام رو مالیدم و وایستادم. بیل و کلنگها رو دیدم که جدایِ از باقی وسایل، یه گوشه چیده شدن. 《برنامه چیه دکتر؟ باید کدوموَری بریم!》
《تا خودت رو جمع و جور کنی بهت میگم. زیاد دور نیست؛ چند قدم اونورترِمونه.》
《به روی چشم هرچی رئیس بگن!》
یه کِش و قوصی به بدنم دادم و حاضر به حرکت شدم.
《اینجا رو ببین! طبق چیزی که نقشه میگه، باید پشت به آفتاب وایستیم و صد قدم از درخت دور بشیم. بعد بیست و پنج قدم به سمت غرب و... فقط این رو متوجه نمیشم. تو نگاه کن ببین چیزی سر در میاری!》
《این یجور رمزگذاریِ قدیمیه. زبانِ مخصوص بومیانِ دورهی ساسانی. یعنی جایی که زمین خسته میشه.》
《جایی که... یعنی چی؟》
《یعنی اونجا که کندترین شیب رو داره.》
《این یعنی باید دوباره برگردیم پایین؟》
《یه همچین چیزایی. صبر کن... مردم اون دوره اعتقاد داشتن که درخت، مرزِ بین صعود و سقوط داشته. خب. اینجا گفته جایی که زمین خسته میشه. پس یعنی... 》
《یعنی همین درخت گنج ما رو پنهون کرده؟ پس این نشونههایی که شمال و غرب رو نشون میده چه معنایی دارن؟》
《این یجور رَد گُمکنیِ! برای اینکه دستِ اشخاص غریبه (فکر کنم منظورشون دزدها و افراد ناخلف باشه!) به گنج نرسه!》
《یعنی ما از صبح داشتیم کنار گنجمون قدم میزدیم و خودمون خبر نداشتیم؟ دست مریزاد! عجب حرکتِ هوشمندانهای.》
نقشه رو رمزگشایی کردیم و وقت اون رسیده بود تا دست به کار بشیم. چون نمیدونستیم که اون گنج دقیقا در کدوم سمت درخت چال شده و باید هرکدوم به صورت جداگانه به جستجو میپرداخت؛ این زمان زیادی میبرد. این شد که در جهت مخالف هم، از یه نقطه شروع کردیم به کَندن زمین. سطح زمین، سخت و پوشیده از سنگ بود. احتمال دادیم که این شرایط، بعد از حفرِ یه لایهی کوچیک تغییر میکنه و به خاکِ نرم میرسیم ولی اوضاع مطابق حدسیات ما پیش نرفت؛ هرچقدر پیش میرفتیم، به درجهی سختی زمین اضافه میشد؛ این شرایط برای هردویه ما یکسان بود. این یه معنیِ خاص میداد و جز با تجربه، موفق به کشف اون نمیشدیم!
چیزی که به ذهنم رسیده بود رو با افشین در میون گذاشتم. موضوع از این قرار بود؛ خاکِ اطراف درخت، به صورت غیر طبیعی زمین رو پوشونده بود و این یعنی باز یه مسیر انحرافی دیگه! اینجور ترفندها رو یه بار از یه نفر از همکارهام که مشغول تبادل تجربه در مورد گنجهای فوقِ باارزش بودیم شنیده بودم؛ از این قرار که بزرگانِ هر منطقه، برای پنهون کردنه داراییهایی که نمیشده هیچ قیمتی روی اونها گذاشت، از روش خاصی استفاده میکردن؛ در مشابهی از این روشها، از چند تله که با فاصله، از هم کار گذاشته شده بودن و تقریبا هیچ راه گریزی از اونها وجود نداشته مگر انصراف از ادامه دادن مسیر استفاده میشده! اما این یه روش تقریبا معمول بود و در برخی اوقات، توسط یه شخصِ اینکاره، خنثی میشد. روش متفاوت با اون هم وجود داشت که با وجودِ عدمِ خطر جانی، از پیچیدگی خاصی برای سردرگم کردنه فردِ جستجوگر استفاده میشده. در اون، هوش و ذکاوتِ افراد رو مورد آزمایش قرار میدادن؛ ریزهکاریهایی جزئی که در اثر بیتوجهی بهشون، شخص رو کاملا از مسیر اصلی منحرف میکردن.
اون شدت از سَنگلاخ، به صورت مصنوعی، اونهم در عمقی چند متری، اطراف درخت رو پوشونده بودن و اینکه دقیقا در اطراف درخت قرار گرفته بودن. این کمربند، باید در جایی بهم متصل میشد؛ جایی که جنسی متفاوت با نقاط قبلی رو داشت؛ یعنی خاک نرم. باید به دنبال اون قسمت میگشتیم. که این جز با زیر و رو کردنه تمام خاک اطراف درخت، میسر نبود. اینجوری باید تا صبح، یه بند میکندیم. از طرفی، هر لحظه داشت از شدت نور کمتر میشد. وارد یه بازی پیچیده شده بودیم و با جلو رفتنِ هرقدم، بیشتر به مقصود طراح اون نزدیک میشدیم؛ یعنی ترک میدان! در اون لحظات بود که بِالکُل اصل ماجرا (گنج) رو فراموش کرده بودم و خودم رو در یک مبارزهی نفسگیر میدیدم. حریفِ قدری در برابرم میدون گرفته بود. میدونی، یجورایی خیلی خوشحال بودم ازینکه اونجا قرار داشتم؛ این یعنی تلاشهای ما تا به اون قسمت الکی نبوده ولی یچیزی اینوسط مانع از تمرکز فکریم میشد و اون همون دلیلیِ که الان شاید به ذهن شما هم رسیده باشه؛ بله، تاریکی و خطراتی که در دل شب، انتظارت رو میکشند. از طرفی سرما هم به صورت غیر منتظرهای افزایش پیدا کرده بود. باید هرچه زودتر یه راه حلی پیدا میکردیم. افشین هم دست از کار کشیده بود و با نگاهش من رو نشونه رفته بود. اینجا دیگه داشت بحثِ حِیثیتی و به رخ کشیدنه تواناییهام هم خودنمایی میکرد.
ازش خواستم تا چند لحظه تنهام بذاره. چون این کار تقریبا جزء اولین تجربههای جدیِ کاریاش به شمار میرفت و حضورش جز پرش افکار، چیزی به ارمغان نداشت. بهش پیشنهاد دادم تا خاکسترها رو کنار بزنه چون قرار بود شب رو همونجا بمونیم و یه آتیشِ جوندار لازم بود. خوشحالم که افشین همراه من بود؛ شخصیتی که به راحتی قابلیتِ انعطاف با شرایط جدید رو در خودش تقویت کرده بود. به هیچ وجه ناراحتی رو در اثر شنیدنه این جملهها در چهرهاش ندیدم؛ بلکه با روی باز هم موافقتش رو اعلام کرد. حقیقتاً با اخلاقِ کارِ تیمی، به خوبی آشنایی داشت. خلاصه، تنها شدم ابزارم رو کنار زدم و رفتم سراغ کار مفید؛ کاری که باید هرچه زودتر بهش اقدام میکردم، یعنی قلم و کاغذ. نقشه رو جلوی روم قرار دادم و اون رو به زبون خودم بازنویسیش کردم. بعد مرحله به مرحله، پرانتز باز کردم و محاسباتی که از نظر خودم این مراحل رو بهم وصل میکرد، بهش اضافه کردم. مشخص بود که شخصِ طراح، به خوبی با ریاضیات و منطق آشنایی داشت و هیچ از روی حدسیات دست به این کار نزده بود. این من رو به وجد میاورد و ترغیبم میکرد تا تمایل بیشتری برای ادامه داشته باشم.
جوری که انگاری بلند بلند فکر کنم، افشین رو هم در جریان پیشرفت کارهام قرار میدادم و گاهاً از نظرات اونهم برای پیشرفت کارم استفاده میکردم چون اون از لحاظ تِئوریک، ذهن قویای داشت و میتونست کمک خوبی برام باشه. بارها محاسباتم رو بازنویسی میکردم. جای اونها رو با هم عوض میکردم. پاک میکردم و با اعداد و ارقام جدید شروع میکردم. این رِوال تکرار میشد ولی اثری از خستگی دَرم پیدا نبود. اینکه در اون زمانهای بسیار دور، علم در چه سطح بالایی قرار داشت، خیلی برام عجیب بود. چیزی که ما امروزه با اینهمه پیشرفت وسیعی که در تکنولوژی صاحبش بودیم و اونها با کمترین امکانات بهش رسیده بودن.
انعکاسِ زبانههای سرخِ آتیش، توی مردمکِ چشمام، آرامش خاطر خاصی بهم میداد. بهش خیره میشدم و بدونِ صحبت، توی فکر فرو میرفتم. دقایقِ طولانیای رو در سکوت به سر میبردم و توی یه مُراقبهی عمیق، مراحلی که پشت سر گذاشته بودم رو مرور میکردم. ذهنم احتیاج داشت تا برای چند دقیقه، خارج از سطحِ خطخطیِ کاغذ، به دنیایی از جنس آرامش پناه ببره و آتیش به خوبی از پس این کار بر اومده بود. توی همین حال و هوا بودم که افشین دهن باز میکرد و ترانههایی قدیمی از خوانندههای مورد علاقهی هردومون رو میخوند. کاش میدونست که با این کارش، داره ناخواسته چه کمک بزرگی رو به من میکنه! دیگه احساس نمیکردم که برای کار در اونجا حضور دارم؛ یه محیطِ دوستانه به دور از هیاهو و هیجاناتِ روتینِ زندگی آدما رو مُتصور میشدم که دَرش هیچ اجباری برای عجله وجود نداشت و ما میتونستیم با فراغ بال به علاقههامون جامهی عمل بِپوشونیم. لحظاتی هم پیش میومد که خودِ منم همراهیش میکردم و اوج صدامون رو به ستارهها گره میزدیم.
زوزهی حیوانات وحشی، از دور به گوش میرسید و این خودش جذابیت خاصی به ماجرا داده بود. از محاسبات دست کشیدم و دست کردم توی کولهام و چند تا سیبی که داخلش جاساز کرده بودم رو بیرون کشیدم و مشغول گاز زدنش شدیم. عجب مهمونیِ چندنفرهی رویاییای شده بود؛ من و آتیش و افشین و... دلم برای یه همچین بَزمهایی تنگ شده بود. پاهام روی زمین بود اما خودم نه! حاضر نبودم حتی یه لحظه از اون شب رو با هیچ چیزِ باارزش دیگهای عوض کنم. از صمیم قلب خوشحال بودم که دست تقدیر، باز من و افشین رو در کنار هم قرار داده بود تا باز طعم خنده رو بِچشیم؛ خندههایی به سبک و سیاق خودمون در کنارِ انتخابهایی که مختصِ شخصِ خودمون بود.