بعد از مدتها یک نفر را دیدم که خجالت میکشید: دختربچهای که سوار بر یکی از همین اسباببازیهای متحرک بود. با دو دستِ کوچولواش که اندازهی یک دست من نیز نبود، جلوی چشمانش را میگرفت و... در همان نیمنگاهی که توجهم بهش جلب شد، دلم روشن شد... اینکه دنیا هنوز میتوانست جای خوبی برای زندگی باشد...