یارجان، می‌دانم که این‌گونه، احساسات خوب رد و بدل نمی‌شود اما لطفاً پروتوکل‌های بهداشتی را رعایت کن! من هم مانند تو، خوب می‌دانم که دیدار است و بوسه‌هایش اما چه می‌شود کرد که کرونا، عشق‌بازی سَرش نمی‌شود. کرونا است دیگر، کاری ندارد که این یک نیتِ خیر است یا یک امرِ خداپسندانه است یا رفعِ یک نیازِ اساسی است و یا... او کارِ خودش را می‌کند؛ بدون اجازه وارد می‌شود و حال و احساست را مشترکاً بهم می‌ریزد. آنوقت تو می‌مانی و حسرتِ دیدارهای به تاخیر افتاده؛ پس بیا و به همین رابطه‌های پشتِ ماسکی قناعت کنیم. خدا را چه دیدی؛ شاید آن بالایی، بلاخره دلش به حالِ ما عاشقان سوخت و فرمولِ قطعیِ این ویروسِ فلان فلان شده را به دکتری، کسی، الهام کرد و باز مانند سابق، روالِ قرارهایمان، همانی بشود که بود!
خدا می‌داند که من چندین برابر بیشتر از تو، دلم برای یک بغلِ سِفت و از تَهِ دل، تنگ شده است. تنگِ چه، حاضرم تمامِ دارایی‌هایم را بخاطرش بدهم! دوست دارم روزی، چشم باز کنم و در خانه، اثری از الکل و مواد ضدعفونی نَبینم. ماسک نَبینم. تلویزیون یا اینستاگرام یا... هرجایی را که بهش سر زدم، خبری از حضورِ این رقیبِ سرسخت نَبینم؛ این رقیب که گمانم حالا حالاها، قصدِ ترک کردن ما را ندارد؛ گویا با ما انسان‌ها به یک همزیستیِ مُسالمت‌آمیز رسیده؛ انگار که رفتن برایش سخت شده باشد! عجب داستانی داریم ما! دوست دارم روزی، از خانه که بیرون زدم، آدم‌ها را ببینم که وقتی بهم نزدیک می‌شوند، دست‌هایشان را برای سلام کردن، به سمت یکدیگر دراز می‌کنند. کسانی را ببینم که شاخه گُلی در دست، با هیجان به سمتِ یک قرار می‌روند؛ یک آغوش، یک بوسه و... دوست دارم قهوه فروشی‌ها را ببینم که باز پُر است از دوستانی که شانه به شانه‌ی هم نشسته و خنده رد و بدل می‌کنند و با انرژی به سوی کار و زندگی‌شان می‌روند. دوست دارم باز کاسبی‌ها را پُررونق ببینم: ساندویچی‌ها، آرایشگاه‌ها، لباس فروشی‌ها و... دوست دارم تا باز بساطِ عروس‌کِشان‌ها را با آن بوق بوق و جیغ و سر و صدا، در خیابان‌ها ببینم. دوست دارم... دوست دارم تا باز زمین، زمینِ انسان‌های بدونِ ماسک و پروتوکل‌های بهداشتی بشود!
یارجان، بیا و به جای بهانه آوردن از این رابطه‌های پشتِ ماسکی و محدود، در خلوت‌هایمان، برای آنهایی که شب و روزشان را تنها برای انجام وظیفه و حقوقِ ماهیانه، مجبورند تا با سلامتیِ خود قمار کنند، دعا کنیم؛ برای پرستارها و دکترهایی که مجبورند یک لبخندِ مصنوعی برروی خستگی‌هایشان بزنند و با هزار علامت سوال، به سمتِ مایِ بیمار حرکت کنند. بیا و خودخواه نباشیم و آرزوهای‌مان را تنها به خودمان محدود نکنیم و برای دیگران هم آرامش بخواهیم. شنیدی که می‌گویند اگر می‌خواهی دعایت مستجاب شود، برای همسایه‌ات دعا کن! بیا و از پشتِ ماسک‌های‌مان، برای هم دعا کنیم؛ دعای ما انسان‌های عصرِ کرونا، زودتر می‌گیرد.
