لجن. مرداب. ماندگی. سه کلمهای که تلخترین جملهها را در خود نهفتهاند. گمان نکنم کسی پیدا شود که ادعا کند میتواند زیبایی را در حتی یکی از این سه واژه بیابد. هرچند نمیتوانم بگویم اینها تنها واژگانِ مُردهای هستند که هستند. شاید کسی دست بلند کند و مترادف و یا متضادی به خاطرش برسد که خسته کنندهتر از اینها باشد. هرچه هست، برای شروع صحبتهایم درمورد این قسمت از《ادامهی کت و شلواری بدونِ مَرد》مناسبتر از این، چیزی به ذهنم خطور نکرد؛ شاید همینها همان کلیدواژههایی هستند که باید از ایشان استفاده میشد. چمیدانی!
به لجن کشیده شده بود. قلبش به مردابی تبدیل شده بود که بوی نا و ماندگی، بیشتر از هر رایحهای به مشام هر بازدید کنندهای میرسید که به او میرسید؛ بس که مانده بود. بس که رفته بود و به جایی نرسیده بود و بعد دیگر نرفته بود. بس که کوچه و پسکوچههایی اتفاقی را انتخاب کرده بود که شاید کسی یا پاسخی در آن انتظارِ آرام کردنِ او را بکشد. اما کسی نبود. چمیدانی، شاید باید میماند و لجن میبست، مردابِ وجودش را و در بوی ماندگیِ خود غرق میشد تا به پاسخی میرسید که برای شخصِ خودِ او ساخته شده بود. در این دنیا هرکسی، متفاوت با هرکسِ دیگری متولد شده و متفاوت با او هم به پاسخِ سوالاتش نزدیک میشود. بعضیها هم نمیرسند و میروند و نیمهکاره کالبد خود را تقدیم خاک میکنند. باز هم چمیدانی، شاید ماموریت آنها همین باشد؛ اینکه ناتمام بروند تا یکسریهای دیگر ببینندِشان و تلنگر بخورند؛ اصلا بعضی تلنگرند!
اما آیا سرنوشت او نیز همین مدل رفتن بود؟ آیا او هم شبیههای به خود را دیدهبود و باز هم تن به همان زندگیها داده بود؟
خسته بود؟ ضعیف بود؟ ترسو بود؟ یا شاید هم مغروری به تمام معنا بود که حاضر به شنیدنِ راهنماییهای انسانهای خودساخته نبود؟ ناامید بود؟ دنبال چه چیزی بود؟ اصلا واقعا دنبال چیزی بود؟
به دنبالِ ساختن بود؟ آرزوهایش را فراموش کرده بود؟ لیستِ آرزوهای کودکیاش را پاره کرده بود؟
بازی با کلمات، ساده است اما بازی با زندگی نه. اما قطعا این شگفتانگیزترین بازیای بود که هرکسی میتوانست تجربه کند؟ نکند او دنبالِ هیجانی متفاوت با هر هیجانی بود؟ اما به چه قیمتی؟ به قیمتِ هدر دادنِ ثانیه به ثانیهی عمرش و پیر شدن! اگر اینگونه است که قطعا او یک قماربازِ قهار و پر دلِ و جرات بود!