گمان میکرد همسر یعنی رفیق. شنیده بود و قدری هم تجربه کرده بود که رفیق یعنی کسی که با تمام شرایطت بسازد. با تمامِ خوبیها و بدیهایت. کم و کاستهایت. گمان میکرد رفیق کسیست که درکت میکند. شعورش هم تا حدودی یاریاش میکرد که بفهمد درک کردن یعنی چه. اینگونه تصور میکرد، کسی که درک میکند، انسانیست که چشمانش را برروی خیلی چیزها میبندد. آنقدر توانایی دارد تا نادیدنیها را نبیند. ناراحت شود از هرآنچه باعث ناراحت شدنت میشود. خوشحال بودنت، بیشتر از خودت، او را خوشحال میکند؛ اصلا جوری میشود وقتی دلت میلرزد و این مهم نیست که آن موضوع جوکِ سال باشد یا دلخورکنندهترین دلخوریِ موجود؛ حتی دلخورکنندهتر از، از دست دادنِ یک عزیز؛ به گمانش این مطلبِ مهمیست برای خودش، ها!
او، او را رفیقِ خود میپنداشت؛ چه بَسا بیشتر از یک رفیق! رفیق که شب و روز نگاهش در نگاهت تلاقی نمیکند. رفیق که خستگیهای آخرِشبت را شاهد نیست. منظورم تماماً مربوط به آن رفیق است! آن رفیق که بند بندِ بندهای انگشتانت را بند بندِ انشتانش لمس نمیکند! او که جریانِ غم را از رگهایت حس نمیکند! قادر نیست نامنظم زدنِ قلبت را متوجه شود. او که نیست تا آشفته پریدنهایت را از خوابهای نیمهشب ببیند. او که...
او، او را اینچنین موجودی تصور میکرد. یک تصورِ کاملا جدی و قابلِ باور؛ و با همین باور هم جلو رفت. اینگونه توصیف کنیم بهترست به گمانم؛ اینطور که نیروی محرکهی او در این مسیر، همین باورها بودند. باورهایی که هیچکس به حز شخصِ خودِ او قادر به دیدنش نبودند. او آنقدر بر باورهایش مُصر بود که به کل از زمین جدا شده بود؛ شاید هم از تمامِ زمینیان؛ شاید باورهایش زمینی نبودند. شاید..
این دست صحبتها، بویی از شدن با خود نمیآورند. تمام، افعالِ نَفی هستند؛ واضح است، نیازی به توضیح ندارد. باقی، مجموعهای زیبا از بازی با کلماتند.
آری برای او نشد. همانند خیلیهای دیگر که برایشان نمیشود. تاسِشان جفت-شیش نمیآورد.
آخ که عجب زوری دارند منفیها و البته چه کِششی! آه که چه انرژیای از آدم میگیرند؛ حتی اگر راوی باشی و تجربه کننده، کسی دیگر باشد؛ بَدا به حالِ او.