قبلتر از او، چیزی خاطرم نیست؛ انگار که تا قبل از آشنایی با او، نبودم. چیزی که از سن و سال در خاطرم ثبت شده، هفده، هجده سالگی به آنطرف است؛ همان اولین تماسِ اشتباهی و...
بله را گرفتیم از خانوادهاش. با سینیِ چایی از مقابلم عبور کرد؛ همانجا که مادرم چپ چپ براندازش میکرد؛ معلوم بود کلا با انتخاب من مخالف است؛ چه درمورد سن و سالِ ازدواجم و چه تیپ و ظاهر او. یک تونیکِ زرد با چهارخانههای مشکی و یک آرایش کاملا غلیظ. اصلا قرار نبود خودش نباشد. دقیقا با همان ظاهری در مجلس خاستگاری حاضر شد که هرکسی او را در نگاه اول میبیند متوجه شود کیست. او را با همان سَر و شکل ببیند که از هیچ پیامد احتمالی واهمهای ندارد.
آن شب، معنای آن طرزِ نگاهش را هیچ متوجه نمیشدم. انگار یک درصد هم مهم نبود از کسی مخالفت بشنود. نمیدانم. شاید از چیزی دیگر مطمئن بود که آن شکلی از ظاهرش رونمایی کرد؛ شاید آن دلیلِ اطمینانبخشش من بودم. شاید و شاید هم نه. بعدترها سر بسته گفت که میخواست به خانوادهی من بفهماند که او همینیست که هست و اگر میخواهند قبولش کنند باید همین انسان را برای همسریِ پسرشان بپذیرند. چه دلیلِ مسخرهای! نمیدانست که آن شب چه در دل من میگذشت؛ رَختشوی-خانهای که ده زنِ کاربلد، یک تِک چنگ میزنند. نمیدانست که من با چه جنگی پایِ آن نَنه و بابا را، آن دار و دسته را، به آن مجلس باز کردهام. شک ندارم که حتی یک درصد هم نمیدانست که این منِ بینوا، چه باجِ سیبیلی به اطرافیانم دادهام که قدم در آن محفل بگذارند. هرچند هرچه از آن شب در خاطرم مانده است دلبریهای او بود و بس! یک رُژ لب قرمز و یک تونیکِ زرد-مشکی و شلوار جین آبی و گیسوانی که چتری، پیشانیِ بلندش را پوشانده بود.
اصلا مجلس خاستگاری نبود که؛ ما فقط رفته بودیم که او را از خانوادهاش جدا کنیم و... تمام. هرچند خانوادهی کاملا محترم او هم، هیچ موافقتی با این به هم رسیدن نداشتند؛ دخترشان را از سر راه نیاورده بودند که بخواهند دو دستی تقدیم یک جوانکِ آس و پاس کنند که حتی لباسهای خاستگاریاش هم قرضی از برادرهایش بودند و آنها بدون شک از این ماجرا با خبر بودند؛ اما چرا ایشان موافقت خود را با این شرایط اعلام کردند... نمیدانم. او چه چیزی در گوش آنها زمزمه کرده بود؟
چند دقیقه دو نفری در اتاق (طبق رسومات معمول) برای آشناییِ بیشتر. هه! انگار که ما اولین باریست که با هم ملاقات میکنیم!
در بِینابینِ این خلاء، قول و قرارها و باز کردنِ سنگها که مربوط به بزرگترهاست و در نهایت اتاق عقد و شنیدنِ جواب واژهی بله از عروسخانوم. از اتفاقاتِ ریز و درشتی که این بینها افتاد و حرفهایی که زده شد؛ انرژیهای منفیای که از هر سمت برای منصرف کردن من به طرفم نشانه میرفتند؛ منِ بدونِ پشتوانه و پر از اضطراب؛ از آسمانِ آبیِ تابستانی ولی پر از لکههای ابر هم فاکتور میگیریم. این دست گفتنیها، واژههایی بیمعنا هستند؛ برای شخصِ من بیارزشاند؛ برای من ناگفتنیاند پس نمیگویم.
تا اینجای کار، او همسرِ قانونیِ من شده بود. تمام.