مانندِ نگاه کردن به کوهی که برفهای زمستانی هنوز مانده بر نوک قلههایش؛ در شمارشِ معکوسی که بهار به راه انداخته است؛ تاثیرات جانبیِ نگاهش، اینچنین احساساتی را در من ایجاد میکرد.
غرق بودم در لذتِ داشتنش. مست بودم از بودنش. دیوانه شده بودم از داشتنش. دیگر واژه سراغ ندارم. بیش از این هرچه بگویم اغراغ است. بیشتر از این خسته میکنم گوشهایم را و همچنین مالِ شما را؛ پس در عوض، به ادامهی داستان میپردازم. ولی نه امشب، چون نا ندارم؛ عذرخواهم.