تنها بودم که بهش پناه بردم. تنها بودم و فکر میکردم که عشق تنها چارهی این درد است. فکر میکردم که عاشق شدهام و نامِ این حس و حال عاشقیست.
از همهچیز دل کندم. هیچ انسانی برایم نمانده بود؛ لااقل از خانواده و اطرافیانم! هیچیک با این شرایط موافق نبود اما من توجهی به این مخالفت نداشتم. نداشتم چون گمان میکردم که من اینم. کسی که هنوز شاشَش کَف نکرده است به قول بزرگترها و هواس عاشقی کردن به سرش زده است و دیر یا زود از این تصمیم پشیمان میشود. آنهایی که با تمام وجود، این باور را به من القا میکردند که با این عملم، از چاله درامده و خود را در چاه انداختهام. شاید هم حق داشتند. شاید این راهی بود که خود، قبلترها رفته بودند و نمیخواستند که عزیزشان که منم، هم این درد را لمس کند. شاید واقعا همینطور بود و حتی این طرز فکرشان درست بود اما شیوهی بیانشان اشتباه بود که من سرِ ناسازگاری باهشان را برداشتم و بر تصمیمم پافشاری کردم. شاید بقول بزرگترها (بیشتر مردها) اگر قبل از این تصمیم، یکی، دو رابطه با چند جنس مخالف میگذاشتم و سکس را زیر دندانهایم مزه مزه میکردم، آن زمان دیگر سراغِ عشق و عاشقی نمیرفتم. شاید به گمان آنها، من عاشق نشده بودم و میل و هیجاناتِ جنسیام فوران کرده بود و اشتباهاً برچسبِ عاشقی را بر آن زده بودم. شاید...
هرچه بود، آنقدر مرد بودم که با دست و جیبِ خالی، بدونِ ریالی پشتوانه و کلامی دلخوشی، چشمانم را ببندم و بروم و دور شوم از دنیایِ باورهایِ مصنوعیِ انسانها! انسانهایی که به سادگی، بردهی تعریفها و باورهای انسانهای قبلتر از خود شده بودند. همانهایی که به سگ میگفتند نجس و به گربه، نحس. مگر به همچین آدمهایی میشد که اعتماد کرد؟ شما اگر جای من بودید، آنهم در آن سن و سال، با آن غرور و مَنیّتِ خاصِ آن دوران، ذرهای سراغِ منطق میرفتید؟ با خود این احتمال را میدادید که شاید یک درصد درست بگویند؟ اگر خطی از لیلی و مجنون، شیرین و فرهاد را خوانده بودید، میتوانستید باور کنید حسی که دچارش شدهاید عاشقی نام نداشت؟ حال بگذار در پسِ همهی باورهای انسانیتان که همیشه دنبالِ کمترین خطر است، ذرهای، اندازهی نوکِ سوزن ببینید سیاهی را؛ ببینید شکست را؛ چه اهمیتی دارد!