چه کسی میداند چه چیزی درست است چه غلط. چه کسی میتواند سینه سپر کند و جار بزند آی ایهاالناس، من میگویم فلان کار، از فلان روش، درستترین است؛ از این به بعد همگی باید اینکار را انجام دهند. حتی وقتی خلبان، بمبها را بر سر مردم هیروشیما و ناکازاکی فرو میریخت، گمان میکرد درستترین کار را میکرده.
چه کسی میداند من کار اشتباهی را کردهام. چه کسی در آن زمان جای من بود تا ببینم او چه میکرد!
من بچهای بودم که عاشق شدم. عاشقِ اولین جنس مخالفی که با او همصحبت شدم. گمان میکردم درست، همانیست که قدیمیها گفتهاند؛ اینکه هرجا دلت لرزید، آنجا، دقیقا همانجا عاشق شدهای؛ دقیقا همانجا باید مغزت را با فرمانهایش، مردم را با نصیحتها و توصیههایشان به کناری بگذاری و آن کاری را بکنی که قلبت را آرام میکند.
آنجا که شمارهای به اشتباه (آنگونه که خودش بعدها گفت) شمارهی من را که تنها دو رقمِ آخرش شبیه به شمارهی مادرش بود، گرفته و بعد با پیگیریهای منِ از همهجا بیخبر، به رابطه ختم شد. اویی که صدایی دلبرانه داشت و من تصور کردم و بعدها باور کردم که او همان نیمهایست که گم کرده بودم و حال دست تقدیر به این شکل وی را به من تقدیم کرده است. پس بیاحترامی به تقدیر بود که پاپِی نشوم و از آن چشمپوشی کنم.
حال که من هنوز غرور جوانیام با جوشِ روی صورت توام بود و ریش و سیبیلم هم هنوز سبز نکرده بود صورتم را. هنوز صدایم دورگهایِ خاصی در خود داشت که مربوط به نوجوانی بود. من هجده سال بیشتر نداشتم. یک هجدهسالهی از همهجا بیخبر!
جوانی بودم که شور و هیجاناتِ مربوط به سن و سال خودم را بسیار اندوخته داشتم در وجودم و هر سنگی که بر سرراهم پرتاب میشد را به کناری لگد میزدم و راه خود را به سمت مقصودم باز میکردم. مقصودم؛ یعنی او!
نه کار، نه پول و پشتوانهیِ مالیِ خانوادگی، نه خدمتِ سربازی، نه حتی حتی مدرک دانشگاهی؛ هیچ! خودم بودم و خودم. یک جوانِ هجدهساله که چون به معشوقهاش گفته بود دوستتدارم و شنیده بود که مرد باید پای حرفهایش بایستد، چشمانش را برروی هر خطر و ترس و حتی شکست بست و پاهایش را در یک کفش کرد و از حصارِ امنِ خانه بیرون زد.
وقتی که میرفت، زمزمهها فراوان بودند؛ از این قبیل که ما نمیتوانیم بیش از آنچه معمول است برای تو کاری کنیم؛ هیچ به کمکِ ما دلخوش نباش. شاید هم حق داشتند؛ آخر دو برادر بزرگتر از خویش داشتم که طبق رسومات بهتر بود آنها ابتدا ازدواج کنند اما مگر دل اینچیزها سَرش میشود؟ مگر دل نوبت سَرش میشود؟ وقتی بلرزد، مگر کسی جلودارش است؟ اگر عاشق شده باشید نیازی به توضیح بیشتر ندارید؛ مخصوصا اگر مرد باشید و در همچین سن و سالهایی، دلباختگی را تجربه کرده باشید!
آری عاشق شدم و راهیِ سفرِ پر طول و درازِ عاشقی شدم. سفری که شُعرا میگویند《گر همسفرِ عشق شدی مرد سفر باش...》راهی شدم و نترسیدم از هر چاله چولهای.
تا دیدمش، دلم گواهی داد که راه را اشتباهی نیامدهای! میارزیده! آنجا بود که سایر اعضای بدنم هم در این گرفتاری شریک شدند؛ چشمانم زودتر از بقیه! دیدنش و جوری گرفتار شدند که قلبم که هیچ، مغز و سایر اعضای فیزیکیِ اندامم هم مجبور به تسلیم در برابرِ این تصمیم شدند.