سحرخیز نبود اما همیشه صبحها زودتر از بقیه بیدار بود. بنظرش پدرش زودتر از همه بیدار میشد؛ حتی زودتر از پدرش؛ حتی از سوپور هم زودتر.
عووه! چقدر انسان هستند که روز را زودتر از بقیه شروع میکنند.
دستهای هم هستند که چگونگیِ انجامِ این فعل را درست مانند خودِ او اَدا میکنند؛ گروهی که آنها را بیخانمان صدا میزنند؛ همان کارتنخواب منظورم است؛ همانهایی که اغلب معتاداند. آی که اعتیاد چه بلایی بر سر این موجود دوپا میآورد! هرچند او این اعتیاد را و مسیرش را به شکلی دیگر با آنها همسو بود؛ درواقع فعلِ اعتیاد را با ایشان مشترکاً سهیم بود.
آری! اعتیاد داشت. قبلتر گفته بودم. اینبار جنبهی دیگری از اعتیاد را بازگو میکنم؛ درگیریِ ذهن و روان را نشانه میروم. معتاد کسیست که برای او خطِ سیرِ زمان، خلافِ انسانهای عادی طی میشود. برای او، شب و روز جای خود را عوض میکنند؛ چشمها اینرا باور میکنند و این میشود که چشمها به عنوان اولین ابزارِ این بازی، تحریک میشوند و درد کشیدن آغاز میشود؛ دردِ بیخوابی؛ روزخوابی!
تعادل، مدت زیادی بود که بار و بندیل خود را از زندگیش بسته بود و او را با وِلِنگاری تنها گذاشته بود.
اینکه حالش خوب نبود، مصلّم بود اما چرا نتوانسته بود راه حال مناسبی برایش پیدا کند، معلوم نبود. شاید نمیخواست روالِ جدیدی را آغاز کند. شاید هم میخواست اما توانش را نداشت. نمیدانست. گیج بود. سردرگمی، در تمامِ تار و پودِ زندگیش ریشه دوانیده و او شبیه به طعمهای، در مرکزِ این آشفتگی گیر افتاده بود و دست و پا زدنهای بیهدفش هم راه به جایی نمیبرد.
چیزهای زیادی را برای فرار از این مخمصه امتحان کرده بود. چیزهایی که به نظر خودش درست بودند اما مگر یک ذهنِ آشفته قدرتِ تصمیمگیریِ درست را داشت؟ آرزویِ شب و روزش این بود که کسی پیدا شود و وی را به یک سیلیِ محکم میهمان کند تا بلکه از این خوابِ بدونِ انتها بیدار شود اما ظاهراً قرار نبود کسی از راه برسد. پس خودش بود و خودش! همین مطلب بیشتر از هر دَغدغهی دیگری، به دَغدغهاش تبدیل شده بود. هیچوقت خود را حلالِ مشکلاتش نمیدید. همیشه در پسِ ذهنش کسی باید پیدا میشد تا تکانی به دیوارِ گمراهیهایش بدهد تا بلکه از زیر آوارِ آن، چشماندازِ تازهای را ببیند. همیشه همین بود و هیچوقت هم کسی نیامد که نیامد!
دختربازی. بازی. نوشتن. تَهش هم که راه به جایی نبرد، مُخدر؛ اما باز هم راه به جایی نبرد و باز وِیلان و سرگردان، بیخوابتر از همیشه، دلایل بیشتری برای بیشتر بیدار بودن و آشفته خوابیدنش پیدا کرد. حال که روز به روز، رقمهای بیشتری در مقابل عددِ شناسنامهاش قرار میگرفت و او هنوز نمیدانست دقیقا چند سالش است. اصلا مگر مهم بود؟ او که هنوز زندگی نکرده بود. هنوز طعم شیرین زنده بودن را نچشیده بود؛ حتی طعم تلخش را! اصلا نمیدانست کِی خواب است و کِی بیدار! سختتر از همه، نمیدانست که اصلا آیا زندگی، واژهای واقعیست یا... چِرتی محض است. حال آنکه تاثیراتِ جانبیِ مُخدرها هرروز بیشتر و بیشتر، باقیماندههای او را از لابلای زندهها بیرون میکشیدند.