قدم زدن، از تفریحات مورد علاقهاش بود. تفریحات که اشتباه است؛ بهتر است بگوییم تنها تفریح؛ اصلا تفریح چیست؛ وقت-گذرانی نام دَرخورتریست برای این عمل شایسته.
مدتی بود که برنامهی روزانهاش اینگونه شروع میشد. صبحانه با خانواده. مرتب کردنِ سر و وضع در مقابل آینه. چک کردن برنامهی کارهای روزانه. مابقی کارهایی بود که بیرون از خانه قرار بود صورت بگیرد که اولینشان صرف قهوه بود و گپ و گفت با رفقای تازه-آشنا-شدهاش بود. این اولین ایستگاه برای کارهای بیرون از خانهاش بود؛ یعنی حدِفاصلهی قهوهفروشی تا محل کارش.
قدم زدن، موزیک. تلفیقی که مدتهای بسیار زیادی بود روزها و سالهای عمرش را با او همراه بودند. یک ترکیبِ قدرتمتد که سالها بود چیزی نتوانسته بود جای آنرا برایش، در ذهن و قلبش پر کنند. حال که او جوانتر از اینها که بود، انسانی به شدت احساسی بود و تصورِ اطرافیان بر این بود که محال است دستهایش خالی بمانند. نه. اشتباه نکنید. منظور لمسِ گرمای پنج عدد انگشت بود نه سرمای اسکناس. احساسیها متوجه منظورم میشوند.
آه! چقد جملهی اضافه؛ چقدر طفره. بحث را همینجا جمع و جور کنیم بهتر است؛ پرانتز را میبندیم.
لیوانِ قهوه. یک جفت گوشی هندزفری. موزیک و شروع.
از همراهانِ آشنایِ بسیار بسیار قدیمیاش، میتوان به سنگفرشهای کف پیادهرو اشاره کرد؛ بیشتر از آبیِ آسمان، با خاکستریِ سیمان و سنگها دَمخور بود. موزیک پخش میشد و قدمها ناخواسته حرکت را شروع میکردند. خلق و خویش اینگونه بود که بندهی عادت باشد. عادتِ تنها بودن. جایگزین نکردنِ لذتی جز همینی که با آن درگیر بود. هرچه بود، گزینههایی بودند که شبیه به تکههای تدوین شدهی یک نگاتیوِ فیلم، به آن افزوده میشدند. ذاتش با عادت عَجین شده بود و دست خودش هم نبود؛ اصلا نمیدانست چرا؛ طوری که حتی متوجه آن نشده بود. دردها کشیده بود از این بابت!