موردِ علاقهای نداشت. اصلا نمیدانست مورد علاقهای که مردم هی هرروز به زبان میآورند یعنی چه! اصلا نمیدانست یک آدم چطور میتواند به چیزی علاقمند شود. بارها سعی کرده بود دنبال چیزی که بتواند توجهش را به خود جلب کند بگردد اما هربار نمیشد که نمیشد. نقاشی ساختمان را چند صباحی به عنوان شغل خود انتخاب کرد؛ هرچند ابتدا نیتش انتخاب آن به عنوان شغلی دائمی نبود. اما هرطور بود مدتی خود را با آن مشغول کرد. ناگفته نماند که دلیل اصلی ماندگاری او بر سر این شغل، لذت بردن و تفاهم با اوستاکارِ نقاش بود. اما نه این، که هیچ دلیلِ قانع کنندهی محکمتر دیگری هم نتوانسته بود وی را بیشتر از چند ماه بر سر یک کار ماندگار کند. آری. این اولین شغل نصفه و نیمهای نبود که تجربه میکرد. چند صباحی، زندگیِ متاهلی را تجربه کرده بود و برای خرج جیب، مجبور بود خود را به هر آب و آتشی بزند اما همان فعلِ متاهلی و مسعولیتپذیری هم نتوانسته بود دست او را بر سر هیج کاری بند کند. آن روزگارها شغلهای زیادی را امتحان کرده بود؛ برای مثال: برقکاریِ ساختمان و بستنیفروشی و فلزکاری، از جملهی آنها بودند که هرکدام عمر کوتاهی داشتند.
مدتها گذشته بود و واژههایی مانند علاقه و امثالهم را به کل به دست فراموشی سپرده بود و آنقدر بیپولی و زدنِ صندوقِ صدقهی خانه و جیبِ بابا، بهش فشار آورده بود که خواسته یا ناخواسته تَن به ضربالمثلِ《فکرِ نون باش که خربزه آبه》داد و هرشب که چشمانش را برهم میگذارد، خود را در حال عَملِگی میدید. چیزهایی مانند غرور و عزتنفس و مانندِ اینها، به کلی کنار رفته بودند. اما همیشه ته خلوتهایش، در گوشهای تاریک و کمنور شبیه به رویا، باوری موذی راحتش نمیگذاشت؛ از این قرار که《تو قرار است آدمِ خاصی بشوی. جای تو اینجایی که اکنون هستی نیست. باید منتظر زمانی مناسب بایستی.》اما چه فایده کسی سر راهش قرار نگرفت تا او را قدری به زیباییهای واقعیِ آینده امیدوار کند. این شد که تصمیم گرفت تا مانند سایر آدمهایِ عمودیِ اطرافش، روزمرگی را انتخاب کند و خیلی چیزها را فراموش کند.