اوضاع خوب که ماندگار نیست. من هم این را خوب میدانم. اما چیزی که هست، اینکه چرا این حالت پدید میآید؛ این مهم است! جای بَسی تامل دارد. که چرا! این چرا، متنِ داستانِ خیلی و شاید تمام ما آدمها را تشکیل میدهد. هرچند کم اما هستند برخی که جراتِ این را دارند که کفش به پا کنند و وجب به وجب صحنه را زیرورو کند.
گفتیم اوضاع و خوب را به آن نسبت دادیم؛ این سایر صفات را نیز دربرمیگیرد؛ شرایط بد نیز ماندگار نیست.تقریبا همه میدانند کلا در این کرهی خاکی، چیزِ ماندگاری وجود ندارد. اکنون ذهنم در مورد هر اتفاقی که پیش رفت، صحتِ آن زیر سوال نرفت. حال امکان هم دارد سواد من در شرحِ این واقعهی مهم، پایین باشد که این از اصل ماجرا چیزی کم نمیکند.
هیچکس جدایی را دوست ندارد. تنهایی ایرادی ندارد اما تنهاییِ بعد از جدایی، توفیرِ بسیاری با یک تنهاییِ معمولی دارد. آدم که تصمیم به ازدواج میگیرد، یک جورایی شبیه به یک سربازِ مجروح، تن به یک تسلیم میدهد؛ این که دیگر به تنهایی نمیتواند ادامه بدهد. همهچیز خود را رها میکند و تن به سرنوشتی میدهد که هیچکس نمیتواند پیروزی را در آن تضمین کند. به نوبهای خودش است و خودش. خودش ضامنِ خوشحالیِ خودش است. خودش باید جور خودش را بکشد. خودش باید بِدود تا برسد. خودش باید مسیر را برای گامهای خستهاش هموار کند. خودش باید...
یک سربازِ جنگی، وقتی بندِ پوتینهایش را محکم میکند، میداند که شاید دیگر آفتابِ خانه را نبیند. شاید دیگر رایحهی نانِ تازهی پدر را در سفرهی صبحانه نَشنود. میداند میرود که میرود پس جوری میرود که انگار بازگشتی در کار نیست. در بهترین حالت، با چیزی یا کسی خداحافظی نمیکند که زورِ دلتنگی، کمرش را خم نکند اما چه فایده که خورهی ترس از چه-شدنها، روح و افکارش را در نبردی نابرابر، به جانِ چشمانش میاندازند و بیخوابی را دعوت میکنند.