این را اکنون که یک سال تا سی سالگی فاصله دارم دریافتهام که در رابطهی بین هردو آدم(حال چه دو دوست؛ چه زن و شوهر) همیشه یک نفر هست که جورِ آنیکی را میکشد؛ ناگفته نماند که جای این دو نیز تغییر میکند ها! هرچند پیش میآید که گاهی این مسئولیت، مدتها بر دوشِ یکی از آندو قرار میگیرد.
در دورهی شیرینِ نامزد-بازی به سر میبردیم و اینگونه بود که کسی به آن صورت که از دو زن و شوهر توقع میرود، به ما سخت نمیگرفت. اگر میگفتند که بهتر است به فکرِ یک کارِ نون و آبدار باشید، در حدِ یک تذکرِ دوستانه بود؛ آنهم در لَفافه! چشمغُرهها برای تیپ و سرووضعمان را هم زیرسیبیلی رد میکردیم. آخر مگر کسی جراتِ آن را دارد که به دو جوان بگوید که فلان کار درست است و فلان اشتباه! شنیدهاید که از قدیم میگفتند:《دیوانه برو کنار که جوان میآید!》
دنیایی داشتیم برای خودمان! گشت و گذارهای تا آخرِ شب؛ دورهمیها و بعضاً مهمانیها(البته زیاد اهل مهمانی و مراسمات شلوغ نبودیم زیرا نقلِ این گونه محافل، بحثِ شیرینِ غیبتست و قضاوت و... ترجیح میدادیم که بیشتر تنها باشیم و حالِ خوب را تنهاییمان جستجو کنیم!)
چه خوشیهای ساده و کمخرج اما درعین حال، پر از خندهای که نداشتیم! با نفری دو قرص فِلافل، شکممان سیر میشد. یک بستنیِ اِسکوپی را دونفره زبان میزدیم.(او طعمِ اِسکیمویی را بیشتر میپسندید؛ شدیدا ترش و ملس!) اهل خرید بودیم اما نه لباسهای مارک و آنچنانی؛ نه. هرچه به چشمانمان زیبا به نظر میآمد، در لیست خریدمان قرار میگرفت. اصلا همین متنِ خرید بود که اهمیت داشت؛ اینکه خیابانها را، مغازه به مغازه، زیر پا بگذاریم و فروشندهها را کلافه کنیم. وای که او چه حوصلهای داشت! شده بود که برای سِت کردنِ یک شلوار با پیراهنی دوست داشت، ده، دوازده لباسفروشی را زیر و رو میکرد تا بلاخره به منظور خود برسد و جالب بود که من هم پا به پایش، در این ماجراجوییها همراهیاش میکردم؛ منی که تا قبل از آن خریدهایم از ابتداییترین روش اطاعت میکرد؛ خرید با نَنه و بابا؛ آنهم چیزی که باب میل ایشان بلشد و البته زیاد هم گران نباشد! اولین خریدِ دونفرهیمان را هرگز فراموش نمیکنم؛ یک شلوار کتان قهوهایِ روشن و یک پیراهن خَردلی و کفش کتانی قهوهایِ تیره!
آه که چه داستانِ بازِ شیرین و دلخواهی بود، داستانِ زندگی آنروزهای من و او! مو لای درزِ تفاهممان نمیرفت. هیچکس تواناییِ آنرا نداشت که حتی شده یکبار، رَای من را به منظورِ مخالفت با او برگرداند؛ البته جرات اینکار را هم نداشت! ما دو نیمهی گمشدهای بودیم که به سختی با یکدیگر چِفت شده بودیم و جاذبهی رسیدن، آنقدر قدرتمند بود که خواه یا ناخواه دیگران را از ابرازِ عقیده در چراییِ تصمیماتمان منع میکرد.
خورشیدِ رابطهیمان، هرروز طلاییتر و آبیِ آسمانِ رویاهامان، نیلیتر از هر نیلیای، جان میگرفت و ما هرروز سرزندهتر از روزِ قبل، رو به آیندهای نامعلوم(اما شیرین) گام برمیداشتیم!