قرار بود همهجا پشت هم در بیاییم. حتی اگر رفتاری اَزمان سر زد که موجب آزارِ دیگری شد، حداقل در جمع به روی آنیکی نیاوریم. قرار شد با رفتارمان به دیگران اینگونه نشان دهیم که ما در رابطهیمان هیچ کم نداریم. کسی با خود گمان نکند که ما بچهایم و از پسِ هم، از زندگی، بر نمیآییم. حقیقتاً هم برنمیآمدیم ها! اما حداقل میخواستیم تلاش خود را بکنیم. میخواستیم به هَمِگان ثابت که کنیم که با عاشقی، میشود از عهدهی انجام هرکاری برآمد. هرچند سخت بود اما به تلاشش میارزید.
من بیست سال را تازه پر کرده بودم و او در اُنفوان نوزده سالگی. دو غزالِ تیزپا و چَموش. نصیحت هیچکس در گوشهامان فرو نمیرفت. تصمیم گرفته بودیم یکی دَر باشد و دیگری دروازه؛ در ظاهر چَشم بگوییم و حفظِ احترام کنیم اما در باطن، آنگونه باشیم که خود راحتیم.
تفریحمان همیشه به راه بود؛ خیابان-گردیها و خرید رفتنها. همیشه آنکارد، همیشه مرتب، همیشه بوی عطر و ادکلنمان اطرافیانمان را خفه میکرد. گونهها همیشه سرخ. برقِ چشمانمان، همه را به حسادت وا میداشت. قَهقهه میزدیم که بیا و ببین! چقدر تذکر باید داده میشد که دست از این رفتارِ غیرِاخلاقی برداریم؛ ولی مگر اهمیتی داشت؟ آنها اگر بلد بودند که اوضاعشان این نبود؛ آنهمه خط و چروک برروی پیشانیشان چه میکرد ها!