وارد زندگی مشترک شدیم. دو کودکِ چند روزِ پیش از این واقعه، اکنون به یک زوج متاهل تبدیل شده بودیم. شاید تا چند روز پیش از امضای پای عقدنامه، کسی حتی برای پیش پا افتادهترین کارهاشان هم رویِمان حساب نمیکردند اما بعد از آن واقعه، خواه یا ناخواه وارد مسائل پیچیدهی متاهلها شدیم. به سرعت بزرگ شدیم؛ از نور هم سریعتر! صحبتهای زوجهای پیشکسوت را میشنیدیم؛ قیمت مرغ و نونِ تازهی اولِ صبح؛ قیمت سکه و طلا؛ فلان شغل درامد بهتری دارد؛ فلانی را دیدی چه زندگیای به هم زده است؟ و هزار گفتگوی از این قبیلِ دیگر!
دستانش در دستانم بود و انگشتانش هرروز با بند بندِ انگشتانم در تماس بود. گمانم اعتیاد به عادت، از همان روزها در من ریشه دوانید. اینکه هرروز صبح را با مِشیِ چشمانِ او آغاز کنم. نوکِ انگشتانم، قبل از لمس هرچیزی، با نرمیِ پوست او، آشنا شود؛ هوشیار شوم و در عین حال، سختیِ دنیا را فراموش کنم؛ نه، فراموش نه، نَبینم!
عاشق شوم. با کسی که برای اولینبار، دلم توان لرزیدن را از او گرفت، عاشقی کنم. بخندم. برقصم. بِشنگم.
او بود؛ همیشه بود. بودنش همیشگی بود و من《همیشگی》را با او باور کردم. باور کردم که یک احساس میشود که ماندگار بماند و بر همین پایه، به دنبالِ ساختن باشم؛ ساختنِ همهچیز از هیچچیز!
آری! من هیچ بودم. مادی که قبلتر راجبش صحبت شد؛ احساسی و روانی هم همینطور؛ هیچ بودم؛ صفر! اما با اینحال، با همین اوضاع، امیدوار بودم به آیندهی روشنمان؛ به اینکه ما با هم میتوانیم به آنچه نیستیم و دوست داریم که بشویم، برسیم.
اصلا زیبایاش هم به همین بود؛ که یکِ من با یکِ او بشود دو! یک منطقِ بیمنطق که تنها عاشقها قادر به درکِ آن هستند. هیچ جایی تعریف نشده مگر در قلبِ دو انسان که پای تعهدشان میمانند؛ از همان امضایی که در دفترخانه ثبت میکنند؛ شاید هم قبلتر از آن.