هرکس شخیصتی داشت، او هم اینگونه بود. مگر میشود از کسی به خاطر خشن بودنش و علاقهاش به آهنگری خرده گرفت؟ طبیعتش این شکلیست که آرامش را در خشونتِ با فولاد میبیند؛ با فرم دادن به سر و شکلِ یک تکه آهنِ سرد و بیروح. کسی هم پیدا میشود که جز قلممو و پالِتِ رنگ، چیزی بین انگشتانش جا خوش نمیکند؛ اصلا انگار نافَش را با رنگ و طرح و اینجور چیزها بریده باشند. هر دو هم صاحب روح هستند؛ منتهایش، یکی با چکش، دیگری با قلممو.
یکی هست که توضیحش را در اپیزود قبلی دادم یکی هم هست که همین رفیق ماست. رفیق ما کیست؟ در حد توانم تعریفش میکنم.
رادین را اینگونه شناختیم که کاملا احساسیست. تنهاست؛ شدیدا هم تنها. رفیقباز نیست اما قَویّاً به اصول رفاقت پایبند است. ایشان را بیشتر از این لو نمیدهم. اجازه میدهم کلمات او را بِهتان معرفی کنند.