درونم پر از شکرگزاری اما لبم با ترانه، از غم می‌خواند؛ این یعنی چیزی سرجایش نبود: یا من که در اکنون، سوار بر اسبِ گذشته بودم و یا دوباره من که دستِ روح را محکم گرفته و در جایی، خوشحال و خندان می‌چرخیدیم و می‌چرخیدیم! هردو، من بودم که تقسیم شده بودیم بین دو بُعد؛ ناخُنکی بر افکار می‌زدم و غَلتی در رویا؛ درحالی‌که زیر پاهایم، سنگ‌فرش‌های پیاده‌رویی در اسفراین بود!
در این بین، زمزمه‌ای که نه این بود و نه آن، آهسته می‌گفت: « یعنی می‌شود... می‌شود هم این باشد و هم آن...؟ تلفیقی از هردو؟ » تا اینکه خود را مقابل « کافه یاد » پیدا کردم و میلاد، جوابم را داد؛ بی‌آنکه سوالی ازش بپرسم!
