تسبیح را برداشتم. اینبار از وسط شروع کردم به شمردن. مخاطبی برای صحبتم درنظر نگرفته بودم...
....برعکس کاری که مادرم همیشه میکند. تسبیح که به دستش میرسید، همزمان با آن، لبهایش به حرکت درمیآمدند و پس از آن، چشمانش یکی یکی شروع به خیس شدن میکردند. مانند یک حرکتِ تمرین شده! او را همیشه بعد از نمازش به خاطر میآورم که تسبیحِ گِلیاش را که دور مُهرش چرخیده است را برمیدارد و آنگاه است که پلِ ارتباطیاش با زمین قطع میشود. دوستداشتنیترین حالتی که دلم میخواهد مادرم را در آن ببینم. آنجاست که با تمام وجود احساس امنیت میکنم. در مطمئنترین حالتِ یک انسان، میدانم که تا مادرم در آن وضعیت قرار دارد، هیچ اتفاق بدی برایم نمیافتد. گاهی تمام سلولهای بدنم میخواهند که بروم و او را با همان سر و شکلش در آغوش بکشم و بوسهبارانش کنم اما دلم نمیآید. آنقدر پاک است که خود را لایق آن آغوش نمیبینم و با گونهای تر، میروم پی کارم.
تسبیح را که میبینم به یاد او میافتم و میخواهم همان اصولی را که او انجام میدهد رعایت کنم اما نمیشود. نمیتوانم. زور میزنم تا مخاطبی پیدا کنم اما باز موفق نمیشوم. میخواهم گریه کنم. نمیتوانم. به خود میآیم و میبینم تسبیح را از وسط شروع به شمردن کردهام. نمیدانم چرا؟ اصلا من چه ربطی به تسبیح دارم؟ نمیدانم! فقط چون دیدهام که یک آدم، حال خوبش را با آن، دوبرابر خوبتر کرد، کن هم میخواهم تلاش خود را بکنم اما بعید میدانم که بلاخره روزی موفق به انجام آن بشوم. گمانم باید برای حال خوبم، به دنبال راه دیگری، ابزار دیگری باشم.