
کاج نیستم که سبز نیستم؛ دستخوشِ یه دلیلِ طبیعی، بَرگام ریخته: زمستون. زندهام... نمیخندم ولی زندهام. هرشب مهمونی نیستم ولی زندهام. مسافرت رو فراموش کردم ولی زندهام. لذتِ خرید رو فراموش کردم یا شاید بهتره بگم تجربه نکردم ولی زندهام. کسی که بهش بگم چقدر قدم زدن توی این هوا رو دوسدارم، اونم بگه: منم، نیست ولی هنوز دادم نفس میکشم؛ هنوز زندهام. مثل باقی موجودات زنده، سوار بر موج سینوسیِ زندگی، راکد نیستم و به لطفِ تجربه، به این نتیجه رسیدم که اینها خصلتِ طبیعته؛ عوضش خوشبختم که دچار ارزشمندترین ویژگیهای انسانیام: مینویسم؛ همین چند دقیقهی پیش، صفحهی پونصد و بیستِ جز از کل را بوک مارک گذاشتم. هوا هنوز انقدرسرد نیست که نشه تا صفرِ عاشقی، بیرون پرسه زد و واقعیتهایی که چون موردعلاقههای علی هستن° رنگیان رو توی یه فنجون موسیقی، حل نکرد و یکنفس° سَرنکشید و یه حال اساسی به روحِ عزیز نداد! خوشحالم که الان توی اتاقم نیستم و دلم برای خونه و اهالیش تنگ شده، مخصوصا مادرم، این شاگردِ موفرفری جدی که آرزوی هر معلمیِ!