چیزی که هست

مدت‌ها بود که حالش خوب نبود و هیچکس از دور و بریاش، خبرش رو نمی‌گرفتند. حق داشتند یا نه رو نمیدونم ولی تنها بود. تا اینکه مرد و بلاخره همه یادشون اومد که اون وجود داره. کم کم سر و کلشون از این طرف و اون طرف پیدا شد و سرِ خاکش حسابی سنگ تمام گذاشتند. خدا بیامرزدش، آدمِ بدی نبود اما دردش این بود که تنها بود؛ یخورده بیشتر از بقیه. شاید اون هم مثل منِ نویسنده می‌دونست که ما آدم‌ها بعد از مرگ، بهتر خاطرات برامون زنده میشه. در نتیجه رفت تا از تنهایی در بیاد.