صندلیهایی که میتوانند دربازه باشند، شباهتی نزدیک به معنای خوشبختی دارند که میگوید در این محله، بچه زندگی میکند و این مترادف است با: « صدای بلندِ خنده، قطعا جار و جنجالِ سرِ توپ، و آیا این خطا بود یا نه و... » و اینها نشانههای زندگیاند. گمان نمیکنم در این محله، کسی با این مخالف باشد که چند ساعت در روز، « جای کونش » را به « زندگی » قرض بدهد!
چه خوشحالم که سرراهم، مردمانی دیدم که مشغول به ساخت روتینهای عمیقی هستند؛ غافل یا ناغافل! بازی را حفظ میکنند؛ خنده را حفظ میکنند؛ فریاد را حفظ میکنند و... کودکان را حفظ میکنند! انگار که دهقانی، میداند که آب نیست اما جوی آب، باید تمیز باشد پس زبالهها را از مسیر آب برمیدارد؛ نه با شعار، که با خم کردن کمرش...