تو که الان داری این رو میخونی، دوسدارم نظرت رو راجبش بدونم 🤍
یونگ: الان کجاست؟
بیمار: حسش می کنم، به وضوح حسش می کنم... یه جوری که انگار اونو همین الان اونجایی که هست می بینم. هرچند ندونم کجاستو هرچند اونجا نباشه!
یونگ: چطوری اونو می بینید وقتی می دونید رو به روتون نیست؟ مثلا الان منو می بینید؟
بیمار : می بینم ولی اونو هم می بینم!
یونگ: چطور میشه دو چهره رو با هم تو یک لحظه دید؟
بیمار: چطور نمیشه؟ مگه الان نور آفتاب و چهره ی شما رو با هم نمی بینم؟ مگه وقتی تصویری رو تو آب می بینم هم آب رو نمی بینم و هم تصویر رو؟
یونگ: خب به من بگید بین من و اون کدوم مون آفتابیم و کدوم مون چهره؟ کدوم مون آبیم و کدوم مون تصویر؟
بیمار: من شما رو باهوش تر از اون می دونم که این سوالو جواب بدم!
یونگ: با این حال من ازتون خواهش می کنم...
بیمار: گفتم که من شما و همه ی تصاور دیگه ای که از جلوی چشمم می گذرن رو میبینم اما همه رو تو موج آب ، همه رو تو نور آفتاب ، از پشت یه پرده ی حریر نازک آبی رنگ.
یونگ: آبی رنگ؟ چرا آبی رنگ؟
بیمار: چه سوال عجیبی! مگه رنگ حریر جز آبیه؟
یونگ: متوجه نمیشم
بیمار : ولی من متوجهم!
یونگ: می تونید برای این حسی که الان دارید اسمی بذارید؟
بیمار: این کارها کار شماست.
یونگ: احساستون نسبت به خودتون چطوره؟
بیمار: خودم؟ راجع به خودم همین قدر می دونم که اونو احساس می کنم. همین و دیگه هیچی. یعنی اگه لحظه ای باشه که اونو احساس نکنم ، مطمئن نیستم که هستم.
یونگ: یعنی شما جوری اونو حس می کنید که نمی تونید باور کنید که همین الان اون یه جای دیگه ، تو کالبد خودش باشه؟
بیمار: اگه اونو تو کالبد خودش باور کنم و حضورش رو تو جای دیگه حس کنم باید حضور خودمو تو جایی که هستم انکار کنم. به هر حال یا اون اینجا در منه یا من اونجا در اون.
یونگ : چطور مطمئنید که اون هم چنین حسی داره؟ احتمال نمی دید که فقط شما این حالت رو داشته باشید؟
بیمار: ممکن نیست. من همین الان آغشته شدنش رو به خودم حس می کنم.
یونگ: دوست دارید مدام اونو ببینید؟
بیمار: نه! دیدنش هیچ چیز تازه ای به من نمیده، حتی می تونم بگم که تصویر مادیش مثل خودش نیست. یعنی اصلا ترجیحم اینه که نبینم.