امروز تقریبا خواب بودم. کافی بود پنج دقیقه، یهجا ساکن° رهام کنن تا شاهد هنرنمایی من باشه. بااینحال، توی متحرکترین حالت ممکن بهسرمیبردم: از ساعت هفت و ربِ صبح بیدار بودم، صبحانه رو برای خودم و همراهم ( عباس )حاضر کردم. یه مقدار با نویسنده صحبت کردم. باروبندیل رفتن به مغازه رو جمعوجور کردم. اونجا ( مغازه ) نظافت کردم، آینه تمیز کردم و برنامهی روزانه چک کردم که سرزدن به بانک رو بهم تاکید کرد، در همین حین که میخواستم مغازه رو برای چند دقیقه به همسایهی کاریمون برسونم، همسایهی پایینترمون، به یه استکان چای و یه لقمه کَمِه ( ماست چکیده ) و گردو مهمونم کرد؛ نمیتونستم دست رد به سینهاش بزنم. یکم گفتیم و خندیدیم و بعد مشتری اومد و بانک کنسل شد..
اگه با همین فرمون جلو برم، میبینی که هرجا سرم شلوغ بوده، ( میشه گفت ) هوشیار بودم و باقی، دوربین، من رو درحال مالیدن چشمام میدیدن! کم پیش نیومد که ناخواسته وارد حالت خواب و بیداری میشدم و کتاب از دستم میافتاد و بعد چند لحظه ( شاید باورتون نشه ولی واقعا فقط چند لحظه ) ادای آدمای متمدن رو درمیاوردم. گوشی رو که داشت ترانه پخش میکرد، سریع از خودم دور کردم که هنوز قصدش تموم نشده، آرد نشه. نمیتونم بگم کجا بیشتر و کجا فقط میشه گفت که هرجا مورد علاقم بود، حتی شده با ضعیفترین بیداری، اونجا وقت گذاشتم...
و همچنان درحال چُرت زدنم و فقط انگشتام دادن ردی صفحه گوشی حرکت میکنند... و نمیدونم چی نوشتم توی همین چند دقیقه...