تو را به خدا در این هوای بارانی در خانه نَمان! آسمان، امشب حرفها برای گفتن دارد...
من نمینویسم که برایم کف بزنی. مینویسم تا جلوهای از درونم که زیبا به نظر میرسد را نشانت دهم. جلوهای که با کلمات دیده میشوند.
بنویس و از این که مینویسی به خودت بِبال که در این شلوغی، برچسبِ نویسنده خوردن، نابترین اتفاقیست که میتواند برایت بیافتد. این را اکنون درک نمیکنی اما روزی به حرفم میرسی و خوشحالی از این!
چه کسی در ساحل، خیره به افق، با سکوتی سنگین ایستاده بود و به چه چیزی فکر میکرد؟

کسی چه میداند شاید از میانِ اینهمه بهمریختگی، قرار است یک انتخابِ درست، باعث و بانیِ یک اتفاقِ خوب شود. پس لطفاً در هنگامِ آشفتگیهایت که قطعاً قابل توجیه است و شخصاً به تو حق میدهم، مانع ادامهی این جریان نَشو؛ خودت را با نوشتن آرام کن که نتیجهی خوبی در راه است. این را قلبم به من نوید داده است. من به صدای قلبم ایمان دارم!
همگی حالمان خوب است حتی ناخوشاحوالترینمان! ما به دنبال بهتر از اینها هستیم.
کاش خسته نباشیدِ من، از طرف گوشهای شما قابل قبول بود. از ته دل که میگن، همون بود. باور کنید! به سر و وضعم نگاه نکنید بابا! دلم کَفِ زمین، کنار بیل و کلنگ شما، داره خاکبازی میکنه! باور کنید! راستی! خسته نباشید نه، خداقوت! شنیدم اینجوری تاثیرش بیشتره!
اگه نمیتونی از گُلت مراقبت کنی، لطفاً هدیهاش بده به یه نفر دیگه؛ کسی که بلده! فرصتش رو داره. نذار اونهمه زیبایی هدر بره. شاید هنوز فرصتِ تو نرسیده باشه. بیا و این یه بار رو دست از خودخواهیت بردار و...
امید هست؛ خیلی هم هست اما من گاهی زورم کم است و نوک انگشتانم به آن نمیرسد. با این حال، با همهی موانعی که هست، این مثبت-اندیشی، ارزش آن را دارد. پس لطف کن و بیا و به یک لطیفهی خندهدار میهمانم کن. خدا را چه دیدی! شاید تنها چیزی که اکنون به آن نیاز دارم همین است؛ گویا نباید زیاد سخت گرفت«
من رو که ببینی، قطعا اون تابلو خوشگله رو هم بالای سرم میبینی: « این آدم داره تلاش میکنه از خوشحالیِ بقیه، خوشحال بشه! »