« + آقا، فرمانداری؟ » بعد از چند ضربه به شیشه، تکرار کرد: « آقا فرمانداری ؟ »
« _بفرمایید... بله... »
« + برو تو مامان... آماشالا... »
« _خانوم، یه نفر جا داریم! »
با لحنی آغشته به احترام و کنایه، با صدایی زیر، گفت: « + بله، میبینم آقا... »
« _ خ... ُب »
« + روی پام میشینه »
چهرهی راننده، به آنهایی که رضایت داده باشند، نمیخورد: اخمی° فروخورده در ریز لایههای سطحیِ پوستش، بازدمِ غُری را که زیر لب، فضای بستهی تاکسی ( پراید ) را پر میکرد، توجیه میکرد! این ( غر ) مسری بود: دونفر، صندلی عقب را اشغال کرده بودند. با دیدن این صحنه، نخِ پِچپِچشان، پاره شده و همه° به نگاه تبدیل شد. یکی از این و یکی از آن؛ خشتِ اولِ داستانِ سیاه، زده شد... مقدمهی این داستانِ نانوشته، در ذهنِ شخصِ چسبیده به دَر° نوشته شده و ادامهاش، با یک تکانِ خفیفِ سر، به کناریاش سپرده شد. کناری° که حالا به شخصِ وسطی تبدیل شده بود ( چیزی که همیشه از آن متنفر بود! ) نامحسوس جابجا شده و کاپشنش را جمعوجور کرد: « من هی میگم بدم میاد وسط بشینم، بعد میگه این ساعتِ ظهر، هیچکی نیست، مجبور میشه با همین سه نفر راه بیوفته... » واگویهها، از ذهنش، به پشت لبش سُر خوردند؛ ( آنقدر زیاد بودند که ) پشت لبش از داخل، سوزشی احساس کرد! با ابروهایی که چین افتاده بودند، بین خود و کناریاش، دیواری کشید، به این معنا که: « گه نخور بیشعور... به تو ربطی نداره که شصت نفر بعد از ما قراره سوار تاکسی بشن... من رو چِپوندی وسط، حالا هم قطعا داری خودت رو پاره میکنی که بیام تاییدت کنم: « زنیکهی دهاتی، انگار سوار خر میشه؛ کرایهی یه نفر رو میده، خورجینش رو هم پر کرده و... » نگاهت رو توی خیابون بشور که چنان با آرنج، زیر چونهات رو گرم میکنم که... »
کمی اینطرفتر: « روحها دیگه ملحفهی سفید° سرشون نمیکنن، اونها رو هرروز میبینیم که صاف صاف از جلومون رد میشن و بعضی... » اینها، رگباری° سیبلِ احساساتِ زن را نشانه رفته بودند. گویا که پایانبندی این داستان، دست او را میبوسید: « آهای تو! بغلدستیِ عزیز، بوی گند قضاوتت رو واضح میشنوم؛ بس کن! این طفل معصوم° از سیاهیات° رنگ گرفت... باورت نشه یا بشه، داشت سوار میشد، محو مدل موی فِرفِریت شده بود: شبیه شخصیت این برنامهی کودکه... چی بود اسمش..؟ عاشقشه؛ هزاربار تا الان، سروتهش کرده، اسمش رو با زبونِ فندقیش... بعد تو... حداقل به احترام اون... غصه نخور، یه چهارراه پایینتر، پیاده میشم..! » صندلیِ جلو، پسرکی ریشو، تقریبا سی و دو ساله، داشت با صدای بلند «
فریدون فروغی _ قلعهی تنهایی » را گوش میداد و تنها دغدغهاش این بود که زودتر برسد تا از شَر کاپشن خلاصی پیدا کند. کاپشنِ کَتِ کلفتی که هنوز بیست و چهار ساعت از پرُواَش نگذشته بود، بدجور داشت کیفیتش را به رخ او میکشید! او هم که سرمایی!