توی این اوضاعی که حال هیچکس خوب نیست، سعید صدای سبزِ دلش رو گوش کرد و تصمیم گرفت تا احساسِ نابِ دوستداشتن رو از تلنبارِ فراموشیها بیرون بکشه!
« + علی چطوری؟
_ مخلص آقا سعید! حال شما! از اینورا؟
+ چاکریم. آقا امشب چکارهای؟
_ چطور؟
+ تو چکار به این کارها داری؟ بگو برنامهی امشبت چیه؟
_ بستگی داره چه کاری باشه!
+ یه کارِ خیره خیالت راحت!
_ ایبابا! چه سعادتی، بین اینهمه آدم، یهکَلّه اومدی سراغ من!
+ حالا لوس نکن خودتو ولی اینو جدی میگم، به خاطر تو بود که اومدم اینجا!
_ نگو این حرفها رو دیگه ایبابا! نگفتی حالا، چه کاری هست این لطف بزرگ شما؟
+ آقا ما هر چهارشنبه، برنامه داریم که بریم به دوستای مصرفکنندهمون غذا بدیم. درجریان هستی؛ همون پیامهایی که برات فرستادم...
_ آخ آخ... همون چهارشنبههای عاشقی دیگه؟ من گفتم این سعید کارش درستهها، کسی باور نمیکرد!
+ یه کاری نکن پشیمون بشم ها!
_ عزیزی شما! بعد ساعت چنده این داستان؟
+ هشت، هشت و نیم!
_ حله داداش، من هستم!
+ پس صددرصد اوکیای دیگه؟ کن به کسی دیگه نَسپُرم؟
_ خیالت راحت! از همین الان روی من حساب کن! فقط آقا میدونی که من فراموشکارم، عجیب! اگه یه روب قبلش...
+ حله! من هشت و روب بهت زنگ میزنم که حاضر بشی!
_ ای دورت بگردم من! پس من محض احتیاط یادداشت کنم که... کار از محکمکاری عیب نمیکنه!
+ باش! پس میبینمت دیگه!
_ ما مخلصیم! مراقب خودت باش! راستی! دمت گرمها! یعنی...
+ چرت و پرت نگو علی، وسایلت رو جمع و جور کن! الان ماشین داری یا وابستم برسونمت؟
_ نه شما برو دمت گرم! ماشین بابا هست! »