کلمات بودن اما چشمام دیگه یاری نمیکردن. از اونجایی هم که نمیخواستم برنامهی نوشتنِ امروزم کنسل بشه، این شد که نصفه و نیمه نوشتم. من که مشکی با ناقص بودنش ندارم. شما اگه دارید، به سلیقهی خودتون ادامش بدین)):
چهارشنبه سوری مال همهاس! مال پیرزنِ تنهای تَهِ کوچهبنبست. همونقدر که اون جَوونِ شونزده، هیفدهساله از چهارشنبه سوری سهم داره، اون بچهکوچلویی که تازه راه رفتن یاد گرفته هم حقشِ که آتیش بسوزونه!
یه پسرٍ خوشتیپ دوسداره شبِ چهارشنبه سوری رو هرجور که دلش میخواد به صبح برسونه و به همون اندازه، یه دختر خانومِ باوقار هم همچین چیزی رو انتظار داره!
زنِ جاافتادهای رو دیدم که تک و تنها تَهِ یه کوچهی بنبست، جلوی دربِ نیمهبازِ خونهاش نشسته و به آتیشی که چهل، پنجاه متر اونطرفترش روشن کرده نگاه میکنه. با اینکه خیلی گذرا از کنار این صحنه رد میشدم ولی احساسی که اونجا موج میزد رو با تمام وجود لمس کردم.
من تصویرِ یه خورشید رو دیدم و دشتی سرسبز که اونجا رودخونهای آبی، زمین رو به آسمون وصل میکرد. پروانههای سفید رو دیدم که روی گلهای وحشی، درحال وَرجه-وورجه بودن. من دیدم که پیرزن، پیرزن نبود؛ دختربچهای رو دیدم که انعکاسِ تصویرِ اون داخل آب، پیرزن بود.
من اونجا خنده دیدم. بازی دیدم و رهایی از هرچیزی؛ تنها خوشگزرونی و دیگه هیچی. نخِ بادبادک رو تو دستای تنها مخاطبِ نوشتهم دیدم