آسمان، ناله‌کنان از پیدا کردن گمشده‌اش، حنجره‌اش تیره‌تر می‌شد؛ غافل از سارقی که من باشم... بی‌صدا در دل می‌باریدم.
به جابی برسم که بتونم در لحظه، احساسات بد رو از توی لحظاتم بیرون بکشم!
هربار که سروکله‌ی نوشتن به میان می‌آید، می‌فهمم که باز چیزهایی سرجای خودشان برگشته‌اند...
سوال؟
چطور می‌توان تجربه نکرد و از عمق قضیه نوشت!؟
