یک_ آدمی که خندیدن بلد باشه، با چهار بار بالا و پایین، بلاخره قلقِ دوربین دستش میاد و درنهایت یه لبخندِ ملیح، تحویلِ کادر دوربین میده.
خواستم بگم، اینکه ژستهای شادِمون، اونجوری که مخاطب باورش کنه از آب درنمیاد، مقصر عکاس و پیکسلِ دوربین نیست!
دو_ نکند حینِ ترانه خوابم ببرد...
میخواهم چشمانم را ببندم، آنجایی که دارم تصور میکنم بعضی چیزها را....
دوست دارم خوابم نبرد! میخواهم اینبار، بعد از اِتمامَش، یک واقعیتِ تلخ را با چشمانی تَر در آغوش بکِشم تا اینکه صبح با کلافگی چشم باز کنم. دیگر خسته شدهام از اینکه باز با این سوال که آیا روزی، جایی، راجع به کسی که او بود، تصمیم درستی گرفتهام یا نه؛ روزهایم را از دست بدهم.
یکبار هم که شده، میخواهم حینِ گوش دادن به ترانه، تنها ترانه گوش دهم، همین!
سه_ اینکه وصفِ حالت را در کتابها بیابی یا در خیابان، خیلی فرق دارد. هرچند خیابان داریم تا خیابان! خیابانهایی وجود دارند که خود، سوژهای هستند برای یک کتاب!
It's very different whether you find the description of the situation in books or on the street. However, we have more streets than streets! There are streets that are the subject of a book!
چهار_ بوی بستنیِ زعفرانی و یه موزیکِ دلخواه، چیزهایی بودند که توی واقعیت، بهم حالی کردند که یه احساسِ خوب، میتونه تو دنیای بیرون از خودت هم خوشمزه باشه!
راستی چیشد که توی درخواستِ بابام که اَزم پرسید چیزی لازم نداری، یهو این گزینه به ذهنم رسید: بستنی؟ چطور شد که دیشب از بینِ اونهمه موزیک که توی لیستِ دانلودهام بودند، گوگل، این موزیک رو سر راهم قرار داد؟ بعد، هردوی اینها، الان کنار هم، به احساسِ خوبم، شکلی قابلِ لمس بِدن؟
هوم! چه خوشحالکننده؛ انگار به ذائقه و سلیقهی اونی که درونم زندگی میکنه، پی بردم! هه! دستش رو شد برام! یا... یا شایدم خودش اینطوری خواست! بچگانه اعتراف میکنم: دوسدارم باز هم اینجوری بشه!