نقطهضعفیکه من از نصیحت کنندههای دوروبرم دیدم، این بوده که اکثریتِ قریب به اتفاقشون، از آخر به اول نصیحت میکردن! میان و از چیزهایی که باید میشدن و نشدن، حرف میزدن. از کارهایی که باعث و بانیِ این داستان شده. هیچ نِمیان با خلق و خوی طرف آشنا بشن و ببینن که اون آدم اصلا حس و حال نصیحت شنیدن رو داره! انگار که از این کار نعشه بشن؛ همچین حالتی!
همینها باعث میشده که گوشَم به حرفهاشون بدهکار نباشه. برای همون، همیشه آرزوم بوده که من جزئی از دستهی اونها نباشم! کلا ذاتم با نصیحت ارتباط برقرار نمیکنه! چه کاریِ وقتی میتونی با طرف مقابلت قاطی بشی و از رفاقت باهاش لذت ببری، بیای و هم خودت و هم اون رو، تنهاتر کنی؟ چون خاصیتِ نصیحت اینِ که پیمانهی گوشها رو، زود پر میکنه!
نمیدونم، برداشتِ شخصیِ من اینِ. بنظرم تنها هدفِ ما آدمها، تاثیر گذاشتن روی باقیِ همنوعانمون هست ولی هیچجا تأکیدی برروی شیوهای خاص نکرده! برای همون هم هست که هرکی به کاری مشغوله و به طریقی، تاثیرِ خودش رو میذاره و میره: مثلاً من با همین نوشتنم!
حالا تو چی؟ تو پیشنهادت چیه؟
شما چرا آینهی پشتسَری ندارید؟ شاید آدم دلش بخواد ببینه با پَسِ سرش چیکار کردین؟
زِرنگینها! شما آرایشگرها، همهتون همینجوری هستین! فقط دوسدارین زود کار رو ماسمالی کنید و... آقا شاید من دوسداشته باشم خودم راجب پشت موهام نظر بدم! یعنی این حق رو ندارم؟ خوبه ها! آدم اختیارِ کلهی خودشم نداره.
... آره. یکم بیارین بالاتر. خط ریشِ پایین، دیگه از سن و سالِ ما گذشته!
یکی دوره میگردد و برای عسلهایش به دنبال مشتری میگردد. یکی برای کتابهایش. این کجا و آن کجا!
از دربِ سمت راست وارد و در هنگامِ برگشت، میخواست که از سمت چپ خارج شود. تقصیری نداشت؛ حواسش جای دیگری بود. از این دست حواسپرتیها، برای همهیمان زیاد پیش میآید؛ هرکدام به دلایلی متفاوت. او پدربزرگش را از دست داده بود. خدا بیامرزدش!
_ برای تکمیلِ عِیشِ ظهرمان، همین را بس که دختربچهای، لبخندش را تحویلِ ما بدهد!
+ ما؟
_ آری. من و خودم.