
کودک که بودیم
در کودکی
خودکشی
تعریفش خراب کردن اسباب بازی های مورد علاقه بود.
هرچه مورد علاقه تر.
حال خراب تر.
خودکشی عمیق تر و امید به بازگشت
دور تر!
خودکشی
تنها انتخاب آدم
که با خلق کردن برابری می کند.
در اینجاست که مرتبه ی خداوندی با انسانی
به مرزِ برابری می رسد!
انسان ذات "سرکشی" دارد!
او به این باور دارد.
باور دارد که وقتی نمی شود ادامه داد
همه چیز باید تمام شود.
باید همه چیز را تمام کرد
و باید شخص خودش به این موضوع رسیدگی کند!
"چون او اشرف مخلوقات ست"
اما این باور
او را ارضا نمی کند.
او خود را مخلوق نمی داند.
هرچه که هست
هیچ شباهتی به عبارت "آفریده شده توسط شخصی دیگر" را ندارد.
او به راس زنجیره ی غذایی اعتقادی ندارد.
باورِ او را خواسته های دیگری تشکیل می دهند!
این را، هر موجودی جز او
که روی دو عدد پای خود راه نمی رود می داند.
منظورم را نمی شود که با کلمه توضیح بدهم!
این را خود "او" می فهمد.
فَرای واژه
فرای هرچه را که از محیط پیرامونت
هرچه را که تا الان در اجتماع و کتاب های انسان شناسی تعریف شده، نیاز ست!
ابزاری که تا به الان ناشناخته باقی مانده است.
فراتر از "توضیح" .
انسان
این موجود دست نیافتنی
می دانست که اهل زمین نیست.
شاید برای همین ست که از نگاه کردنِ به آسمان ها
به ستاره ها
بیشتر احساس آرامش می کند
تا
قدم زدن بر روی دشت های کُلزا !
کف پاهایش همیشه با او غریبگی می کردند
و می کنند.
پس گمانم دیگر تعجبی ندارد
که هیجان انگیز ترین مکان بر روی زمین
قبرستان ست برای او!
شاید چون منتظر جوابی ست از کسی
که دستش را از آن طرف سنگ قبر دراز کند
و او را با "آن طرف ها" آشنا کند.
او
منتظر هیچ تعریفی نیست.
منتظر ست
تا خودش آن تعریف را بسازد.
مولانا گفت، که من نمی گویم:
".. کیست در دیده که از دیده برون می نگرد
یا چه جان ست نگویی که منش پیرهنم
تا به تحقیق مرا منزل و ره ننمایی
یک دم آرام نگیرم نفسی دم نزنم
"..
حرفی از سند و مدرک را به میان نیاوردم.
که بگویم چون او گفت
چون او شخصی معتبر ست
بیشتر بر سخنانم مکث کنید.
نه!
سخنی هم از فلسفه ی وجودی ام نزدم...
.
.
.
یک اعتراف!
《به اینجای متن
دیگر واژه ای یاریم نمی رساند.
که هرچه بگویم
خود را نقض کرده ام!》
پس دیگر حرفی از اعتقاد نمیزنم.
که تا الان هم
نه زده ام و نه باورِ کسی را زیر سوال برده ام.
تنها چند کلمه از سوادی بود
که با مهارتِ نوشتنم مخلوط کرده
و در غالب چند ثانیه گذرانِ وقت
با همنوعِ خویش
یک انسانِ دیگر
در میان گذاشتم.
در میان گذاشتم تا به اصطلاح سبک شوم
و جا را برای واژه هایی نو
خالی کنم.
که می گویم:
《خودکشی
تنها واژه ایست.
نه بیشتر!
هرچه را در پشت خود پنهان کرده
هر تعریفی که با به زبان آوردنش ذهن شنونده را تحریک می کند
تنها و تنها یک تعریف ست.》
مبهم ست که بگویی:
با خودکشی همه چیز بهتر می شود
عوض می شود.
که با خود کشی رها میشوی!
"که با زندگی کردن هم قرار نیست چیزی تغییر کند! "
▪تنها حواست جمع باشد
که واژه ها ابزار دست انسان اند
مبادا که به بازی گرفته شوی!