
نه اینکه کلمهای برای نوشتن نباشه ها، فقط زور نوشتنش رو تو خودم نمیبینم. خیلیهامون نویسندههای خوبی هستیم.
درها بسته هستن و کلیدِ قفل، دست خودمِ نه هیچکس دیگهای و نه کلمات، که خیلی کارهای نکردهی دیگهای پشت این در گیرافتادن. نه اینکه زورِ باز کردن این در رو نداشته باشم، گاهی دلم نمیخواد که این در رو باز کنم. متاسفانه باید بگم که گاهی از این حالت لذت میبرم. قبلاها شنیده بودم که حال بد، نعشگی داره ولی هیچوقت انقد که الان، این روزا دارم باهاش سروکله میزنم، احساسش نکرده بودم. شاید چون نمیخواستم ببینمش. شاید فکر میکردم محالِ بخوام فکر کنم که یه روزی برسه، چیزی که میخواد زندگی من رو تحت تاثیر قرار بده، این چیزای پیشپاافتاده باشه؛ همین چیزای پیشپاافتادهای که...
درها بسته هستن و باید کاری کنم. این بار هم هیچکس از راه نرسید و به این نتیجه رسیدم که هر تنهایی به تاریخ مصرف داره؛ باید داشته باشه. تنهایی رو همیشه دوسداشتم. اگه من رو ول میکردن بین یه جمع هزار و شونصد نفره، بازم میتونستم به حفره پیدا کنم و خودم رو داخلش پنهون کنم. آره. من تنهایی رو دوری از آدمها تعریف کرده بودم؛ دوری از هر موجود زندهای؛ دوری از اجتماع و این اشتباهترین تعریفی بود که میتونستم براش انتخاب کنم. گمونم واقعا همینطوره چون کسی نیست که از تنهایی بدش بیاد حتی اجتماعیترین آدمها اما جنس تنهاییِ اونها با مال من خیلی فرق داره؛ اونها از این تنهایی به عنوان یه ابزار برای تجدید قوا استفاده میکنن؛ درصورتی که من... این تنهایی روحم رو از تو میخوره و چیزی برای ارائه به آینه در اختیارش قرار نمیده؛ یه جسمِ یک متر و هشتاد سانتیمتری که ولش کنی، یک ماه هم حموم نمیره و این یعنی فاجعه و من این فاجعه رو الان دارم میفهمم که شدم سی سال: یکی دو ماه کمتر و دیدم که کسی از راه نرسید. به همین سادگی که دارم ازش مینویسم. تنهایی حتی کلمات رو هم ازم دزدید! چیزی که به عقیدهی خودم دوای همهی دردهام بود؛ چیزی که تبدیل شد به علاقهی من؛ یا لابد من فکر میکنم شبیه به اینی که بقیه به عنوان علاقه تعریف میکنن و کم کم شد هدفم. پس حتما زورش زیاده. من مینوشتم تا از تنهایی فاصله بگیرم؛ تا دری رو رو به دنیای تازهای باز کنم؛ جایی که شبیه به مورد علاقههام باشه. من دنیام رو با کلماتی که به ذهنم میرسید ساختم؛ یه دنیای شخصی که من رو درمقابل تنهایی محافظت کنه اما امان از این تنهایی که تا یه نَشتی تو دیوارهای این دنیا پیدا میکنه، از راه میرسه و... شاید اگه بخوام برای کیفیت تلاشم یه سنگ محک انتخاب کنم، همین تنهایی باشه؛ من اگه یه روزی تنهایی رو احساس نکنم یعنی کارم درسته؛ یعنی تو مسیر درستی هستم. من اگه تونستم خندیدنم رو روز به روز تکرار کنم، یعنی حالم خوبه حتی اگه اندازهی یه شات قهوه تو جیبم پول نداشته باشم.
نمیدونم چرا الان باز دارم این حرفای تکراری رو میزنم. شاید به این خاطر که من همهچی رو مینویسم و شایدم برای اینکه شاید یه روزی جواب رو پیدا کردم و بهتون گفتم. میدونید که منظورم چیه پس توضیح نمیدم. فقط همینقدر میدونم که چاره نوشتنِ و بس! برام نوشتن آرزو کنید اگه تو این مدت آشناییمون، حتی شده یه دقیقه حال خوب رو تجربه کردین. من به انرژی قلبهای پاک ایمان دارم. دعا کنید تا باز از صفر شروع کردن رو باور کنم. شما دعا کنید، حرکت از خودم!
باز مثل همیشه، از وقتی که گذاشتید سپاسگزارم. فکر کنم وقتشه به پاس این لطف، یکم هم به یکی از موسیقیهایی که موقع نوشتن این نوشته گوش میدادم، گوشِ جان بسپرید!
?♥️??⭐?️???