اگر به تاریکی علاقمندی، احتمالا تابهحال تاریکی را تجربه نکردهای...
اگر به پرت شدن فکر میکنی، احتمالا به جایی وصل نبودن را تجربه نکردهای...
اگر به تنهایی علاقمندی، احتمالا از شنیدهنشدن، هیچ چیزی به گوشَت نرسیده...
اگر به رفتن فکر میکنی، اگر فکر میکنی این، جواب تمام سوالاتیست که تا الان بیجواب مانده، احتمالا نوک ناخنت هم، غریبهای را، غریبگی را لمس هم نکرده...
اگر به هرزگی و زدن به آن دَر، فکر میکنی و فکر میکنی وقتش رسیده تو هم وارد صف بشوی، احتمالا هرزگیِ یک موجودِ دوستداشتنی، تا استخوانت را شکاف نداده...
اگر فکر میکنی دزدی راهحل است، نه متعقد بودن، انسان بودن، بعید نیست آنطورها که باید، چیزی را که سهم تو بوده ( و الان نیست ) را از دست نداده باشی و معنایش را درک نمیکنی...
اگر دنبال حاشیه رفتنی، احتمالا به اصل مطلب، حتی نزدیک هم نشدهای...
اگر فکر میکنی هنوز زمان زیادی برای تجربه کردن داری، نود و نه درصد، هنوز تارِ سفیدی لای موهایت پیدا نکردهای...
اگر به عاشقانهها علاقمند نیستی، شاید نیازی به این، برای ادامه، نداشتهای یا شاید هم عاشقی دوروبرت ندیدهای...
اگر به سایه در آفتابهای داغ و به سرما در حرارتی که به صورت سگهای ولگرد هم سیلی میزند، علاقمند نیستی، احتمالا هنوز کولر ماشینت کار میکند...
اگر شکستنِ کسی برایت مفهومی ندارد، احتمالا آن لحظات بخصوص را تجربه نکردهای: زمانی که ناخواسته، نفست متوقف میشود. پردهای سیاه، مقابل نگاهت سقوط میکند و زبانت توان اینکه درخواست کمک کند را ندارد...
اگر پریدن، اوج گرفتن برایت ساده است، نگاهت از بالا به پایین است، احتمالا هنوز برای یک کَنده شدنِ ساده از رختخواب، به جرثقیل نیاز پیدا نکردهای...