چقدر ناراحت میشم از دیدنه خراب شدنه خونههای قدیمی چون پر از روحاند...
چقدر ناراحت میشم از دیدن مغازهای که داره جمع میکنه...
چقدر ناراحت میشم از دیدن سگهای گرسنه... و برای زمستون، براشون پلاستیک زبالههای پر از غذا آرزو میکنم...
چقدر دیدن آتوآشغال روی زمین اذیتم میکنه...
ناراحتکنندهاس برام، دیدن آدمایی که توی چیزایی دخالت میکنن که اصلا ربطی بهشون نداره!
قلبم درد میگیره وقتی دوستم رو میبینم که جایی برای خواب، چیزی برای خوردن و لباسی برای پوشیدن نداره...
چقدر از دیدن گل توی مغازهها خوشحال میشم! امروز دوتا گل به مغازمون اضافه شد: بابا آدمِ سیاه و گل قاشقی!
چقدر از حضور مادرم توی خونه خوشحالم حتی اگه ظاهرم اینجوری نشون نده!
چقدر عاشق خرید لباسم! فقط خدا میدونه...
چقدر این روزها برای کاسبها آرزوی خیر و برکت میکنم. تمرین میکنم از رشد کسی خوشحال بشم!
چقدر خوشحال میشم از شنیدن دردهای آدمی که بیخودی شبها نمیخوابه و همهی جونِش بوی سیگار گرفته... « درها » به روم باز میشه!
چقدر خوشحالم از داشتن رفیقای تازهای که اینروزا پیدا میکنم: گلها و گربهها و...
چقدر دلم میخواد یه پلاستیک زبالهی بزرگ بردارم و از یه طرف، هرچی آشغاله، جمع کنم و هندزفری هم توی گوشم بیلی بخونه!
چه حس نابی بهم دست میده دیدن بچه کوچولوها و لبخند، تحویلشون دادن و براشون خیر خواستن! چه قرار ملاقاتهایی که توی دلم برای آیندههامون تنظیم نمیکنم!
[چه خوشحالم از انتظارِ پاییز! ]
🍁