دلش خواست رایحههای پایانیاش را هم حس کند ، بعد از اینکه طبق عادت، آمد بلافاصله تمدیدش کند، چند لحظه قبل از عمل، منصرف شد و چند نفس عمیق کشید. چسبید. « رایحهی مهربانی » میداد! این اسم را خودش بررویش گذاشته بود. نمیتوانست برروی تصویری که از بوییدنش در وجودش زنده میشد، اسم دیگری انتخاب کند. « بوی... بوی... بوی مهربونی میده! بوی باکلاسی! از اینا که آدم دوست داره بغلش کن...ـه »