این جمله، ربطی به متن نداره. افتخاری هست. تقدیم به همهی مادرهایِ جان ??
« خدا تو کالبدِ زمینی جا نمیشه؛ برای همینه که همهی مادرها، همیشه خسته هستن! »

چند متر و نیم زمینِ سِفت، زیر پاهات باشه و باقی آب. تا چشم باز کنی، صدای حرکت نسیم روی یه سطح آبی، نرم، لطیف، به انتظارت نشسته باشه. با بوسهی مرطوبِ دریا از خواب بیدار بشی. بیدار بشی و جز دریا و آب و حسِ خوب، چیزی نبینی! این قشنگه و مهم که اولین چیزی که بعد از باز کردنه چشمات قراره ببینی، چیه! گلدونی که رو به افق، درحال رشد کردنه و شکوفه زدن. رختخوابت رو با یه حرکت بندازی یه طرف و بری به استقبالِ یه تصویری که تکراریِ! اما تکراری داریم تا تکراری! تصورش سخت نیست که وقتی صبح رو با خورشیدی که داره از اون دور-دورا خودش رو بالا میکشه، شروع میکنی، چه حالی بهت دست میده! آخ! فکر کن! چندمتر نردهی فلزی که ظاهراً به عنوان حفاظ، دورتادورِ خونه تهیه کردی رو بهش تکیه بدی و با دستت، از آرنج به پایین نوازشش کنی و دست دیگهات رو زیر چونهات بذاری و چشمات رو یکی-درمیون باز و بسته کنی و انعکاسِ نور خورشیدِ پُرزور رو، این چشم به اون چشم کنی! نمیدونم تونستم تصویر رو توصیف کنم یا نه!
در همین حین، بوی چایی تازهدم، خنده رو به چشمات دعوت کنه! بزنی زیر خنده و پشت به آشپزخونه، شورتت رو بِکَنی و شِلِپ شیرجه بزنی تو آب. کسی هست که لذتِ شنایِ اولِ صبح رو تجربه کرده باشه؟ گرسنه باشی و تشنه و حتی دست و روت رو هم نَشُسته باشی؟ چرا همچین تصمیمی گرفته باشی؟ چون کلا به فکرِ خوشگزرونی هستی؟ اصلا طرز فکرت اینجوریِ که اومدی وسطِ یه دریای دَرَندشت، یه خونه رو انتخاب کردی! اینهمه زمینِ خدا و تو..! تنهایی هم اینجور جاها میچسبه! نه اینکه آدمِ مردم-گریزی باشی، نه! دوسداری یه وقتایی رو برای خودت باشی؛ برای خودِ خودت! وگرنه یه خونهی اجارهای، تو یکی از شلوغترین جاهای شهر داری که برای روزمرگیهات ازش استفاده میکنی؛ مثل باقی مردم!
تازه شنا یاد گرفتی! قبلنا ازش میترسیدی! اما الان تصمیم گرفتی که با تَرسات روبرو بشی؛ مثل آدم-حسابیا!میخوای از لحظه به لحظهی زندگیای که مال خودته لذت ببری! مگه آدم-حسابیا چطوریان که تو نیستی!؟ تازه اگه بشه این چیزا رو تو لیستِ ترس قرار بدی! شایدم هَستا ولی واقعی نیست! یعنی از اونایی نیست که به دردت بخوره! آره خب! بعضی تَرسا هستن که باید باشن و تو رو از خسارتی که قراره بهت وارد بشه، محافظت میکنن: مثلاً... سیگار، مثلا با صد و بیستتا سرعت تو یه خیابونِ یه طرفه بِگازی!
آره. بعد با یه بدنِ خیس، بدون حوله، از طنابی که برای قایقها در نظر گرفتی، بگیری و بیای بالا و همینجوری بری سمت هال و یه ردپای آبَکی پشتسر خودت به جا بذاری. هیچکی نیست که ازش خجالت بکشی. راحته راحت؛ برای خودتی! اصلا برنامهی خاصی برای صبحونه نداشته باشی. زیر شعله رو کم کنی، دستت رو دراز کنی و یه لیوان بزرگ از قفسهی ظرفها برداری و یه چایی تازهدم بریزی. همینطوری که لیوان رو جلوی دماغت گرفتی، یه لقمهی گنده، از اولین چیزی که داخل یخچال به چشمت میخوره، برداری و بری بالا. در همین حین، نسیمِ دریایی، طاقت نیاره و خودش رو محکم به شیشه بزنه و یکی از قابهای پنجره به شاخهی تازه-جوانه-زدهی گلدونت بخوره و یه خراشِ جزیی بهش وارد بشه و تو که شاهد این صحنهای، با یه لبخند، ردش کنی بره و به ادامهی صبحونت برسی!