کوهها خوب ابرها را گیر انداخته بودند! یکسری از آنها دیشب دررفتند و بعضی خوشگزرانها، مانده بودند!
دیشب خوب باران بارید. با چند رعد و برق شروع شد؛ یک مقدمهچینی برای اعلام حضور باران و بعد سَروکَلهی جناب باران. تازه آنهم نه مستقیم! ابتدا یک نسیمِ وحشی که بوی او را در شهر پخش کرد تا ما پایینیها در جریان کار قرار بگیریم. آری! به این اندازه اِفاده دارد این باران! مانند قدیمها نیست که چشم بَرهم بگذاری و بعد صبح بلند بشی ببینی زمین خیس است و از دیگران جویا شوی که چه اتفاقی افتاده است. همین شخصِ خودِ بنده، بارها صبح که به هوای ( گلاب به رویِتان ) دستشویی، راهیِ حیاط میشدم، خیسیِ زمین را به آبپاشیِ صبحگاهیِ مادرِ بندهخدایم نسبت میدادم! بله جانم! ما در گذشتههای دور تا به این حد ساده بودیم و باران محفوظ به حیا! طبیعی نیز هست! بلاخره باران نیز جزیی از طبیعت است و طبیعت نیز جایز به تغییر؛ مانند خودِ ما! همین ما مگر بچهتر که بودیم، در صف نانوایی، نوبتمان را با خنده و گشادهرویی به یک پیرمرد نمیدادیم؟ میگفتیم جای بابابزرگم را دارد! کسِ دیگری هم بود این کار را میکرد ولی امروز اگر کسی در جاده، یک گالن چندلیتری به دست، برای مقداری بزنین اشک بریزد، عمدا خودمان را با تلفن همراهمان مشغول میکنیم که مبادا وژدان یا وجداندرد بگیریم. ما نیز بخشی از این طبیعت هستیم!
بگذریم. بارانِ دیشب، عجیب هوا را حالیبهحالی کرد. هوا قبل از آن سرد و نَچسب بود ولی همین که دهانبهدهان پیچید که خبرهاییست، همین شخصِ خودِ بنده، حس و حالم عوض شد! با اولین آسمانقلنبه، باز دلِ نسبتاً گرفتهام باز شد و نوشتن به سرم زد. حال دیشب مقداری سرم شلوغ بود و وقت نکردم از خجالت پیشواز دربیایم ( شما باور نکنید! ) اما امروز در جاده به سمت بجنورد، آنجا که از میان مِهی که جاده را جارو میزد، عبور کردیم، ناگهان به خود آمدم و دیدم که دارم مینویسم باران، ابر! باران است دیگر! اینقدر زورش زیاد است یا شاید هم من زیادی به او وابستهام! نمیدانم، شاید شبی، روزی، جایی، خوب از خجالتم درآمده که اینگونه خود را مدیونِ او میدانم! جوری که هرکجا که باشم، تا اسم باران میآید، دوست دارم هرچه را که دارم زمین بگذارم و خود را به زمینی صاف برسانم که سقفِ بالای سرم آسمان باشد و قبل از اولین قطره، من باشم که به او سلام میدهد! در غیر اینصورت، خوب بایستم تا خیسِ آب شوم! خیسی با باران، حال و هوایی دیگر دارد؛ باران-دوستها این را خوب میفهمند!
باران که ببارد، حالت خوب باشد که هیچ، اگر هم نباشد، لااقل این فرصت را پیدا میکنی که برای چند دقیقه، اجازهی ورود اکسیژن به ریههایت را بدهی. ذهنت را از گیرِ جاذبهی زمین رها کنی و دل به ابرها بدهی و درنهایت برای چند لحظه بباری؛ از همان اولین سلول خاکستریِ مغز بگیر و بیا پایین تا برسی به ناخنهای پا! برای چند لحظه پیش خودت خیال کنی که گیرِ همهی مشکلاتت، فکر نیست؛ گاهی باید افسار را داد دست دل! چمیدانی شاید زَد و در همین زمانِ کوتاهِ تنفس، جایی، دَری باز شد و مسألهات حل شد و تو خندیدی؛ از آن خندههایی که چشمانت را خیس میکند! هرچند زیر باران، گریه معلوم نمیشود؛ این هم از مزایای باران است! شاید هم یکی از آن دلایلیست که من را به او علاقمند کرده.