تنها به خاطر او بود که حاضر به رفتن توی این مهمونی شد. میگفتن، خوبیَت نداره زنِ مَردمُرده، تنهایی پا توی مراسم عروسیِ کسی بذاره که نود درصد مهمونهای اونجا مرد هستن. دلِ خوشی از خانوادهی عموم نداشتم. مخصوصا که میدونستم توی خانوادهی پدریم، رسمه که برادرِ شوهر، باید مسعولیت خانوادهای ( زن ) برادرش رو بر عهده بگیره و این، یک معنی بیشتر نداشت. بابام، سالها پیش، اون خانواده رو ترک کرده بود و الان از گِردیِ زمین، دوباره سُر خورده بود ( بودیم ) سمت همون باتلاق. لباسنوهام رو با آدرسِ مامان، از کمد لباسهای خواهرم، روی چوب لباسیِ گُلبِهیاش پیدا کردم. جوراب رو از سوپری سر کوچه خریدم. کراوات نمیزدم و کفشم برق نمیزد. پس در مجموع آماده.ی تمرینی شدم که ظاهراً از این به بعد، زیاد قرار بود تکرار بشه...