
به شدت سعی میکرد طوری جلوه دهد که هیچ اتفاقی نیفتاده، حالش روبراه است؛ مانند تمام آدمهایی که هرروز از تیغهی شانهاش میگذرند: کسانی که به اصطلاح سرشان در ( کار خودشان ) گوشیشان است و معلوم نیست آنتو، دنبال چه چیزی میگردند! او در آن سکانس از زندگیاش مشغول بازی سودوکو بود، با ایرپادهایی که درحال پخش موسیقی بیکلام بود.
در همین کش و قوس ، بوی دود مشامش را پر کرد. به مزاجش چسبید! در آن هوای سرد، در موقعیتی که قریب به شش سالِ پیش، از پاتوقهای مهم وقتگزرانیهایش بود؛ طوری که قادر به رقابت با خانهشان بود!
عادتی نزدیک به روتین بود، اینکه دیگر اهمیتی ندارد امشب را هم ننویسد! آن شب، سرما را بهانه کرده بود؛ با اینکه مسیر پیادهروی بعد از کارش را عمدا طولانی انتخاب کرده بود! پُر واضح بود که این دلیل، توخالیتر از این است که تاب مقاومت دربرابر یک باد معدهی خفیف را هم داشته باشد؛ بااینحال، کودکانه بر آن پافشاری میکرد!
گوشی را بین دستهای چپ و راست، جابجا میکرد: یک راستدستِ تنبل که دست چپش همیشه ممنونش بود! موسیقیهای بیکلام، یکی پس از دیگری شروع و تمام میشدند و او « گیمآور » میشد و از نو... ناخواسته سرش را بالا آورد تا با مانعی، چیزی تصادف نکند که زن و مردی را دید که چشمدرچشم، با اَخمی که مشخص بود از روی کنجکاویست، در جهت مخالف، از او دور شدند. یک سوال، بیمعطلی از ذهنش گذشت: « آنها چرا...؟ »
میل به نوشتن، هنوز در پسزمینهی افکارش، سربهسرش میگذاشت؛ تا یکقدمیِ دستبهقلمشدن، هُلش میداد و باز شَرَّش را کم میکرد! در پاسخ یکی از این شیطنتها، آمد که نوشتن به سبکِ گفتاری را امتحان کند: به این ترتیب که وارد صفحهی یادداشت شود و گزینهی میکروفون را فعال کند و... دقیقا نمیداند چرا این کار را نکرد: شاید از شیوهی نگارش ضعیف این روش ( که قبلاً یکی، دوبار امتحان کرده بود ) خوشش نمیآمد و حوصلهی دوبارهکاری را نداشت؛ شاید هم پَس پرده، دلیل محکم دیگری خوابیده بود و تمایل توضیح دادن را نداشت!
از چه چیزی بنویسد؟ انگار که موتوری بدون بنزین را پشتسر هم هِندل ( هَندل ) بزنی، مگر روشن میشود؟ زمانی بود که در جمعهایی، وقتی حرف از کمبود موضوع برای نوشتن میشد، ظاهر و باطنش، یکصدا میخندیدند! اعلامیهاش این بود: « کافیه چشمات رو باز کنی؛ از دویدن یه بچه توی پیادهرو بگیر و برو تا پیرزن فقیری که همیشه نرسیده به میدان امام، جاخوش کرده و با اون لبخند معصومش... از چایی هِل و دارچینِ اول صبح تا شامِ تک و تنها، گوشهی آشپزخونه، جوری که مزاحم خواب کسی نشی... » کمبود سوژه، برای او آخرین گزینهی فرار از نوشتن بود! به اینجا که رسید، کلمهای، بدجور خودنمایی کرد: « فرار » مخالف تمرینهایش بود؛ موافق روش گذشتهی زندگیاش: کاری که اتفاقاً از صبح تا ساعتهایی از همین شبی که درحال گذر بود، نیز دچارش بود. تاب مقاومت دربرابرش را نداشت. از همهچیز میتوانست بزند: از کار، از رابطه با خانواده، حتی از تفریح و... ولی از اینیکی... نمیدانست کجای این کلنجارها، ناگهان خود را درحال نوشتن دید. موسیقی بیکلام، هنوز مینواخت و هوا سردتر از قبل بود.