به صحبت کردن، عجیب° نیاز داشتم اما او نیز به تنهایی پس اصراری نکردم و در جوابش به اینکه گفت: « امیر بود زنگ زد. میخوایم ( با موتور ) بریم دور زدن. » سکوتی به نشانهی تایید، تحویلش دادم.
او امشب به من نیازی نداشت. همانطور که در جوابم به اینکه گفتم: « حرف° توی دلت نگه ندار! غَمباد میکنی و بعد باید یه جایی با یه نخ سیگار یا قرض یا... بِریزیش بیرون. » ساده و باوقار، با تَلخَند گفت: « به حسین گفتم. نیم ساعت رفتیم بیرون و... »
گفتم: « تو برو دنبال امیر، منم یه سر میرم تا بالا ( خیابان طالقانی و پارک ملت ) قدم زدن و بعدشم خونه. » دیدم که دستش در جیبِ گشادِ شلوارش فرو رفت و اِیرپادش را بیرون کشید و آقامَنشانه بهم تعارف کرد. نتوانستم دستش را شهید کنم و عوضش مال خودم که یک گوشیاش سالم بود را تعارف کردم و گفت: « نه. من یک ساعت و نیم، یهکَلّه گوش دادم. گوشام درد گرفته! » و هرکدام، در خلاف جهت، از هم فاصله گرفتیم. یادم میآید در چند دیالوگِ قبلش، به این اشاره کردم که مضمون کلیاش میشد: دیگه وقتشه... حس میکنم که تا الان زندگی نکردم! نه اینکه چُسناله کنم ها، نه. فقط خواستم بگم... » و او هم در تایید من، گفت: « با وجود اینکه خیلی ازت کوچیکم ولی منم همهی اینها رو تجربه کردم. »