تمرینی که امیرعلی برای این هفتهی دورهمیمون درنظر گرفته بود: توصیفِ هر صحنهای که مدنظرمون هست!
پینوشت: بدون ویرایش. فقط توی پونزده دقیقه!
جارو و خاک انداز را که در سطل زباله تِکاندم، برگشتم و امین را نگاه کردم که هنوز مشغول مشتری ای بود که داشت اصلاح میکرد. از او، به زمین رسیدم. سرامیکها به رنگِ طبیعیِ خودشان برگشته بودند: سفید، با مقداری لکه!
برخلاف روز، شبِ خنکی را داشتیم. به تکیه کلامِ روتین این روزهایم برگشتم: عجیبه این روزا: تا ساعت یک ظهر، تابستونه ، از اون به بعد هم زمستون، نمیفهمم پاییز کجاس این وسط!
صدای دریل، از پشت دیوار ما، میآمد: همسایهی کاریمان برای رگالهای لباس ، مشغول سوراخکاری دیوار بود.
کمرم درد میکرد و دستهایم کثیف و هایده هم از اسپیکر، مشغول بود. صندلی امین را که سد راهم بود، دور زدم و به سمت سرشور که در انتهای سالن، سمت راست بود، به راه افتادم.