
مهران، سی و پنج ساله، متاهل، صاحب دو کوچولوی ترگل و ورگل و یک خانومِ نسبتا خوش قلب! شهر محل سکونتش هم اهمیتی ندارد. او در طبقهی چهارم یک آپارتمانِ مسکونی زندگی میکند. دانستنِ اینکه صاحبخانه هست یا نه هم ضرورتی ندارد.
ظاهری آراسته دارد؛ نه به اجبار شغلش، ژنتیکی خوشتیپ است! درونش از بیرونش هم زیباتر است اما اینگونه بروز نمیدهد. بعدا در طولِ متن متوجه این موضوع میشویم. صبور، دلسوز، عاشقِ خانواده! همینها، او را مردی جذاب و موردِ پسندِ خانومهای فامیل کرده است. طوری که بینِ باجناقهایش دشمنهای زیادی برای خود تراشیده است.
خودش به تنهایی مسعولیت کارهای بیرون از خانه را برعهده دارد. همسرش هم در کدبانویی کم ندارد. این دو، زوجِ مناسبی برای یکدیگر هستند؛ به نحوی که مهارتهای یکی، نقاطِ ضعف دیگری را میپوشاند. ناگفته نماند مهران نقش پررنگتری را ایفا میکند! هروز صبح بوی نان تازه علاوه بر خانه، تمامِ فضای راهپلهی آپارتمان را نیز پر میکند. چاییِ تازهدم همیشه روی سماور، خودنمایی میکند. نیازهای بانوی خانه، تمام و کمال برآورده شده و درِ یخچال به زورِ لگد بسته میشود. دست به آچارش هم خوب است و وسایل منزل همیشه در سلامتیِ کامل به سر میبرند.
بیشتر از این به نقاطِ برجستهی شخصیت مهرانِ داستانمان اشاره نمیکنیم که خواننده معذّب نشود.
بیرون از منزل دوستانِ زیادی ندارد؛ بجز همان چندتایی که همکارانش محسوب میشوند. با یکی از آنها تاحدوی آشنایی دارم: که از قضا پدرِ شخصیت داستانِ قبلیمان نیز هست! تخصص برق و الکترونیک دارد و در یک شرکت طراحیِ بُردهای الکترونیکی مشغول به کار است. در آنجا هم فردی منظم و مسعولیتپذیر است. آرامشی که انگار آن را به چهرهاش دوخته باشند او را به فردی رازدار در بین همکارانش تبدیل کرده است. به صورتی که پیش آمده در اوقات فراغت، پایِ درد دل آنها مینشیند!《پدر مریم: اخیرا از دخترم رفتارهای عجیبی سر میزند. شبها که میخوابد درِ اتاقش را از پشت سر قفل میکند! نگرانش هستم مهران! نکند...》 او هم با همان لبخندِ همیشگیاش، طرف مقابل را به چایی دعوت کرده و با شوخی، سعی در آرام کردنش میکند!
اینها و یک سری چیزهای دیگر، تماما شخصیتِ کلیِ مهران و دایرهی ارتباطاتش را بیان میکند. اما مهران واقعا کیست؟ موضوعاتی که درموردش صحبت کردیم، میتواند یادآورِ شخصیتِ هر مردِ سی و پنج سالهای را که هر روز در اطرافمان میبینیم باشد. پس نکتهای که باعث شده تا هزاران کار ناتمام را پس بزنیم و دست در زیرِ چانه، در زندگیِ او سرک بکشیم چیست؟
طعمِ زندگی برای مهران، از نوزده سالگی، زمانی که چندماه از تولدش میگذشت تغییر کرد. هنگامیکه نگاهش به نامِ دانشگاهی که در برگهی اعلامِ نتایج کنکور بود برخورد کرد. مسیرش از همانجا عوض شد و میتوان گفت، آنجا نقطهی عطفِ او با شرایط الان و مهرانِ قبل از آن ماجرا بود. مهرانی که امروز بعد از گذشتِ آنهمه مدت، تنها در اسم با هم مشترک اند.
او، گاهی با یک موسیقی، سُر میخورد درونِ دشتی سر سبز و اَبری. طول میکشد تا به خودش بیاید چون اینروزها احساس میکند نیرویی در وجودش در حال جان گرفتن است. بذری که او مدتها پیش آبیاری به آن را کنار گذاشته بود.
صدایی، آرام و بدونِ مزاحمت، هر سال مهر که از راه میرسد درونش را پر از نوزده سالگی میکند! به تنهایی سراغِ همان کافیشاپ قدیمی را میگیرد که هنوز شبها چراغش روشن است! چند نخ سیگارِ پایهبلند میخرد و غروب را با پیادهرویِ پُر از پاییز، دست در دست هم قدم میزنند. واژهها، ذهنش را به بازی میگیرند و شاعر میشود.
تمامِ اینها، تنها در چند روز و بعد دوباره آبان و آذر از راه میرسند و سپس با اولین سرمای زمستانه، همهچیز به خوابِ فراموشی فرو میروند. اما امروز، درعوضِ هیجان و سرخوشی ناشی از آن سالگردِ پاییزی، ناخواسته آشفتگی سراغش را گرفته است. سی و یکمِ شهریور است و او قصد دارد نوزده سالگی را جورِ دیگری تجربه کند!
تصمیمی سخت و وحشتناک گرفته است و جرقهاش مربوط میشود به شعری که دخترش سوگل صبح سر میز صبحانه برایش خواند:
《من بابامو دوسدارم
هدیه براش میارم
یه شاخه گل میگیرم
کنارِ عکسش میزارم...》
آنجا، خندهای از سر اجبار نثارِ ذوقِ کودکانهی سوگلش کرد؛ تنها به این دلیل که او، شخصی نباشد که احساسِ دخترکَش را میکُشد، وگرنه درونش چیزی جز لبخند در حال پرسه زدن بود. گویا روحِ شاعریاش از طریقِ ژنتیک به دخترش منتقل شده بود و در آنطرفِ میز، کسی را میدید که مدتها پیش دست به قتلش زده و اکنون دوباره در جسمِ دخترش ظاهر شده است.
چگونه باید احساسی که رسما به خاک سپرده شده را دوباره بازیابی کند! احساسی که تنها جرمش، نداشتنِ بازار در دنیای اسکناسیِ امروز بود! مظلومانه کنار گذاشته شده بود، بدونِ اینکه کوچکترین نقشی در زندگیِ این انسان داشته باشد؛ حتی دریغ از یادداشتی کوتاه در گوشهی یک سررسید در لحظاتِ خستگی!
با اینحال، کمتر از یک هفته تا موعد مقرر فاصله داشت و باید تصمیمِ خود را عملی میکرد. هرچند، در آن لحظات، ترسی قدرتمند خودنمایی میکرد و به او پیشنهادی آشنا داد: منصرف شدن از رفتن بر سر قرار و پشتِپا زدن به هر احساسی که جراتِ رویارویی با آن را ندارد. فردا و چند روز آینده، به آن عمل کند؛ همانطور که این چند سال از پس آن بر آمده بود. اما اینبار به پیشنهادش بندهای جدیدی افزوده شده بود: فراموشی و کنار گذاشتنِ همیشگیِ این احساس!
اما متاسفانه یا خوشبختانه اینبار کنترلِ تمامِ ماجرا در دست او نبود و احساسش مدام به او نشانههایی میداد. صبح که در محل کارش حاضر شده بود ناخودآگاه، چشمش به اطلاعیهای که بر روی میزِ رئیس شرکت بود افتاد. برخلافِ عادتِ همیشگیاش، با کنجکاوی تصمیم گرفت عنوان اطلاعیه را بخواند. چهرهاش در هم گره خورد. یک کاغذ A4 با پس زمینهای روشن، که در بالای برگه با عنوانی درشت نوشته شده بود: همایشِ بزرگ شعر و داستان
دستش را جلو برد تا آن را دارد اما زورش نرسید. عجیب این بود که اتفاقا آن روز در محل کارش تنها به سر میبرد و از مهرانِ مسعولیتپذیرِ ما، تا پایانِ ساعت کاری حتی ده دقیقه هم کارِ مفید سر نَزد!
مدام حالتی را تصور میکند که در آن، برگهای را از داخل سرسیدش جدا کرده و خودکار به دست، شروع به نوشتن میکند. اما چگونه! او بیشتر از آنکه نوشته باشد، تجربهی دوری از آن را دارد! وقتی جلوی این جریان را گرفته بود که تنها دو سال از دست به قلم شدنش میگذشت. درصورتِ تن دادن به این عملِ دشوار، باید طفلِ نوپای درونش را در کجا جستجو کند!
دوران سختی را سپری میکند. یک پا در نوشتن و پای دیگری در اجتناب از اینکار! شرایط روحیِ خوبی ندارد. گویا باید آن نقابِ آرامشی که با چهرهاش پیوند خورده است را کنار بزند و خودِ واقعیش را نمایان کند! انگار که بعد از نوزده سالگی، زمان برای او متوقف شده و در این سن و سال باید باقیِ زندگی را از همان دوران از سر بگیرد!
منتظر است. منتظرِ تلنگری که او را از این خواب بیرون بیاورد. فرار آسان بود، اکنون که در فکرِ رویارویی با خودش است، لحظات سخت عبور میکنند. کاش همان دستی که در آن سالها او را از نوشتن بازداشته بود، اکنون پیدا شود و پاسخگو باشد که اگر پیشنهادِ فرار چارهساز بود، پس اینهمه اضطراب برای چیست!
ساعت، دو بعد ازظهر را نشان میدهد. گیر افتاده در سوال و جوابهایِ بینِ افکار و احساساتش، موسیقیای بیکلام در ذهنش تداعی میشود که در پس زمینهاش واژههایی به گوش میرسند؛ به آنها گوش میسپرد:
《کاش میشد لحظهای را قاب کرد
کاش میشد تا زمان را خواب کرد
کاش میشد که در این تنها دلی
لحظهای تنها دلی را شاد کرد
کاش...》
برایش آشناست. انگار که آنها را قبلا در جایی شنیده و یا شاید هم... بعد از مدتها لبخندی هرچند سطحی اما واقعی بر صورتش نقش میبندد. نگاهی به اطرافش میاندازد. هنوز هم تنهاست. به پشتیِ صندلی تکیه میدهد. نگاهش را به سمتِ میز رئیس میچرخاند و اینبار با جسارتی بیشتر به احساسش فکر میکند.